Israël is uit op gewelddadige onderwerping van de Palestijnen

In de hieronder afgedrukte `brief aan alle premiers van de landen van de Europese Unie' roept de Palestijnse psycholoog Eyat El Sarraj de Europese landen op zijn volk te hulp te komen. Israël is volgens hem uit op inlijving van de rest van Palestina, wat zal uitlopen op een exodus die zich tot Europa zal uitstrekken.

Toen ik psychologie studeerde, maakte ik kennis met het laboratorium van het menselijk gedrag.

Bij een van de experimenten moest een arm proefdier leren hoe moeilijk het kan zijn om dood te gaan. Het kreeg steeds opnieuw een stukje kaas. Als het dier probeerde een hapje van die kaas te nemen, kreeg het een stroomstoot. Dan werd het helemaal wild en vloog in een vertwijfelde poging te ontsnappen tegen de wanden van de kooi.

Na verloop van tijd zat het stomme dier verstijfd van angst in zijn kooi. Zijn pogingen tot verzet waren vergeefs geweest en zijn razernij kon zijn meesters niet overhalen om hem respijt te geven.

Een paar dagen later ging het dier dan dood en sectie bracht ernstige inwendige bloedingen van de bijnier aan het licht, als gevolg van de aanzienlijke hoeveelheden geproduceerde adrenaline.

Het experiment betrof de uitwerking van stress, zo kregen wij te horen. Het is ook toepasbaar op de wereld waarin wij leven; op de menselijke betrekkingen, op macht en machteloosheid.

Dit verhaal gaat uiteraard niet over proefdieren, maar over ons, de Palestijnen. Het gaat over het menselijk leven, over de politiek van hoogmoed en het `geweld' van onderdrukten. Ik voel de plicht te schrijven, in de hoop dat Europa misschien iets voor ons wil doen.

Zoals wij allemaal, ben ik me bewust van het treurige gegeven dat alleen Amerika tegenwoordig over wereldthema's kan beslissen, zelfs als het koppig en eenzijdig besluit de wereld te vervuilen. Met betrekking tot het Midden-Oosten is Israël verzekerd van de Amerikaanse steun, de onmacht van de Arabieren en het zwijgen van de wereld.

Laten we dus de kooi eens ingaan.

De Palestijnen zitten opgesloten op hun eigen land, terwijl het Israëlische leger oprukt naar de algehele en beslissende `overwinning'. Wat men van een afstand waarneemt is een Palestijnse `gewelddadige' reactie op een krachtige Israëlische poging om ons – met of zonder kaas – te overheersen en te onderwerpen.

Het Israëlische plan om de `overwinning' te behalen is niet zo moeilijk te doorgronden, zeker niet als je tot de Israëlische generaalsclub behoort. Dat plan berust hierop:

Doe de Palestijnen voorstellen die ze wel moeten weigeren, zodat zij worden gezien als het beletsel voor de vrede.

Hits de Palestijnen op; zorg dat ze gewelddadig reageren, zodat Israël als slachtoffer wordt gezien. De tragiek is dat de Palestijnen altijd weer reageren zoals Israël wenst omdat ze geen geweldloos alternatief kunnen bedenken.

Praat over vrede en over de toekomst en laat de Palestijnen over het verleden en over bevrijding praten.

Laat de wereld weten dat jij naar veiligheid streeft, terwijl de Palestijnen als terroristen worden afgeschilderd.

Maak de wereld wijs dat Israël het probleem graag door onderhandelen wil oplossen en dat de Palestijnen proberen de oplossing uit de loop van een geweer te laten komen.

Op grond van deze logica wordt het voorgesteld alsof de Israëlische soldaten zich verdedigen en alsof er Palestijnse kinderen omkomen omdat ze daarom vragen en ze uit onmenselijke gezinnen komen.

Diezelfde logica houdt in dat Israël zonder aarzelen huizen van Palestijnen verwoest en tegelijkertijd de wens uitspreekt om hun leven te verbeteren.

En Israël heeft het lef om op de Westelijke Jordaanoever en in Gaza land in te pikken en tegen de wereld te zeggen dat de Palestijnen wel tweeëntwintig Arabische staten hebben terwijl de joden maar één Israël hebben.

Als het Israëlische leger wordt toegestaan zijn eindoverwinning na te streven, moet dat onvermijdelijk tot een nieuwe exodus leiden, die zich misschien wel tot Europa zal uitstrekken. De Palestijnen uit Gaza zullen dan moeten vertrekken en de Palestijnen die op de Westelijke Jordaanoever blijven, zullen in dat geval Jordanië als hun land moeten aanvaarden.

Om zijn doel te bereiken hoeft het Israëlische leger alleen maar een bloedige oorlog te voeren en `per ongeluk' slachtingen aan te richten. Net als 53 jaar geleden bij het bloedbad van Deir Yassin zouden de Israëlische strijdkrachten in dat geval enkele honderden of duizenden Palestijnen kunnen doden. Daarna zou Israël de grens met Egypte kunnen openstellen en vele Palestijnen zouden dan de wijk nemen.

In de ogen van het Israëlische militaire establishment staat een overwinning gelijk aan vrede en veiligheid. Maar zo is het niet. Het gaat steeds meer en steeds duidelijker om de inlijving van de rest van Palestina.

Vrede en veiligheid zijn alleen mogelijk voor Israël als het zich houdt aan het internationale recht en zijn bezetting van Palestijns grondgebied beëindigt.

In Amerika zijn de laatste indianen teruggedrongen in reservaten, waar ze op jonge leeftijd overlijden – aan stress, armoede, machteloosheid en vernedering. Van de Amerikaanse regering mag Israël de Palestijnen net zo behandelen.

Blijft Europa gewoon werkeloos toekijken? Hoe is anders de onthouding van Europese landen te verklaren toen in de mensenrechtencommissie van de Verenigde Naties werd gestemd over bescherming van de Palestijnen tegen de gewelddadige Israëlische bezettingspolitiek, ook al was die al veroordeeld door de regeringen van diezelfde landen?

Dr. Eyad El-Sarraj is algemeen directeur van het programma voor geestelijke gezondheidszorg in Gaza. Vertaling: Rien Verhoef