Brederode/Ineke: vergadering nodig

Het samen leiden van een band is net zoiets als samen breien aan een trui. Er komt alleen iets van terecht als er duidelijke afspraken worden gemaakt. Hoe dat geregeld is in het kwintet van pianist Wolfert Brederode en drummer Eric Ineke is niet bekend. Hun eerste cd Trinity verscheen vorig jaar onverwacht zonder enige tekst en uitleg. Dat de pianist de meeste composities schreef viel te lezen op het inlegvel, maar de achtergronden bleven net zo vaag als de foto op het voorblad. Hoe de leiders elkaar gevonden hadden en de leden van hun band, men kon er alleen maar blind naar raden. Een beetje frustrerend, omdat het allemaal niet voor de hand ligt, een co-leiderschap van twee musici die minstens twintig jaar in leeftijd en ervaring verschillen, de deelneming van een Oostenrijkse saxofonist, en daarnaast een trompettist die bekend werd in de bebopmuziek, een genre dat op de cd juist niet aan bod komt.

Het zou allemaal niet van belang zijn als de kwintetleden slecht zouden spelen maar het tegendeel is het geval. De toon en de timing van bassist Gulli Gudmundsson zijn zelfs zo goed dat je stilletjes begint te denken aan een nieuwe NHOP. Maar tevens is duidelijk dat er zaken wringen en dat het wat het kwintet als geheel betreft ontbreekt aan eenheid en gevoel voor richting. Ook bij de presentatie van Pictures of You, een cd met een nog abstracter voorblad, vielen er vele vragen te stellen. Waarom bijvoorbeeld werd het mooi gedragen New Morning ingeleid door vaag gepiel, waarin de musici zo te zien zelf niet geloofden? En waarom speelde Harry Sokal uitsluitend sopraan, terwijl hij op de cd's ook met succes de tenor ter hand neemt? Merkt trompettist Jarmo Hoogendijk niet dat hij om in de sfeer van een stuk te blijven soms beter minder noten kan spelen? Hoe ziet Brederode zijn rol als pianist? Als voortzetter van de spannende lijn Bill Evans-Paul Bley of meer als een behaagzieke Wibi Soerjadi van de jazz?

Het kan met het Brederode-Ineke kwintet nog vele goede kanten uit, maar een vergadering over richting en taakverdeling lijkt daartoe niet overbodig. De manier waarop ze in de pauze hun cd's verkochten, met zes handen rukkend aan één doosje, was meer koddig dan professioneel. Dat sommige doosjes eindigden op de grond en gebutst terug moesten in een monster AH-tas moet ook de musici te denken geven. Als een kruidenier zó zijn zaken zou bestieren was hij in een mum van tijd failliet.

Concert: Wolfert Brederode-Eric Ineke kwintet. Gehoord: 13/5 BIMhuis, Amsterdam. Verder: 15/5 Musis Sacrum, Arnhem; 16/5 Anita Hoeve Heist op den Berg (B).