Met bloemen

Ik liep van de Balie, waar ik na een deprimerend debat een bosje tulpen gekregen had, naar de tramhalte bij het Leidseplein. Ik had geen zin in bloemen. Ik voelde me verslagen.

Ik overwoog ze in een afvalbak te proppen, maar er bleek braaksel aan die bak te kleven. Ik overwoog een eindje terug te lopen om ze ergens tegen een muur te leggen, maar dat zou vreselijk opvallen.

In de tram bleven dingen, die die avond gezegd waren, me door het hoofd spoken. Ik begon ze te haten, die bloemen. Ik overwoog ze aan de vrouw naast me te geven. Toen ik ging zitten had ze vriendelijk opgekeken, maar ik had verzuimd terug te kijken. Voor een spontaan gebaar was het nu te laat.

Toen we stilhielden voor het Centraal Station wilde ik als laatste uitstappen en die bloemen achterlaten. Maar dat lukte gewoon niet. Ik had het gevoel dat ik van alle kanten werd geobserveerd door mensen die ook naar de Balie waren geweest. En ik had maar één minuut om de trein te halen, dus dat werd hollen, mét die bloemen natuurlijk.

In de trein bleek een louche type rond te sluipen, almaar heen en weer en telkens keek hij me dreigend aan, wat vooral zo verontrustend was omdat ik moederziel alleen in de eerste klasse zat. Ik vroeg me af wat hij van me wou. Ik vroeg me af of hij genoegen zou nemen met een bosje tulpen.

Ik begon naar de conducteur uit te zien. Ik dacht: als het een vrouw is, geef ik ze aan haar. Maar je kunt iemand geen bloemen geven uit chagrijn. Ik zou om te beginnen een beetje moeten opvrolijken. Ik dacht: maar als je bent opgevrolijkt, kun je ze net zo goed mee naar huis nemen.

Toen herinnerde ik me iets wat ik werkelijk had meegemaakt (of verzonnen): een man stapt in de trein, hij wil gaan zitten, hij ziet een bos bloemen liggen, hij rent het perron op, achter de vrouw aan die hij heeft zien uitstappen, u vergeet uw bloemen!, hij rent terug, de trein weer in, en gaat zitten, intens tevreden. De trein vertrekt en daar komt een vrouw aan, die kennelijk even van haar plaats is geweest. Ze kijkt de man aan, ze vraagt: waar zijn mijn bloemen gebleven? Wat je je hierbij vooral moet voorstellen: de verbazing van de vrouw die die bloemen in haar armen gedrukt had gekregen.