Potterhoekje

`Ik mis mijn moeder heel erg'

DE MOEDER VAN Potterschrijfster Jo Rowling, Anne, overleed in 1990 toen ze 45 jaar oud was aan een raadselachtige verlammingsziekte die MS heet, multiple sclerosis. Jo Rowling schreef over haar herinneringen aan haar moeder, en de hulp die Jo nu geeft aan de vereniging die MS bestrijdt, en patiënten wil helpen.

Uit haar artikel `I miss my mother so much', dat eind vorige maand in Britse kranten stond, hier een paar fragmenten. ,,Mijn ouders waren beide 18 toen ze elkaar ontmoetten op een trein die van station King's Cross naar Schotland ging. Mijn vader was net bij de marine gegaan, mijn moeder was een kersverse Wren [een vrouwelijke militair]: beiden waren ze op weg naar Arbroath, waar ze gestationeerd waren. Zoals mijn moeder het vertelde trok een donkere jongen met een spuuglok de coupédeur open, bekeek alle meisjesmilitairen en ging naast haar zitten. Toen mijn moeder klaagde dat ze het zo koud had (een uur na vertrek uit Londen, op een zomerdag, in een dik uniform) bood mijn vader aan zijn jas met haar te delen. [...] Ze trouwden toen ze beiden 19 waren, maar op hun verlovingsfoto zien ze eruit alsof ze 12 waren. Mijn vader verliet de marine en ging bij Rolls Royce in Bristol werken, en een jaar later kregen ze een blonde vette baby [dat was Jo Rowling zelf] en twee jaar later een magere, donkerharige baby, mijn zuster Di.'

Rowling beschrijft haar moeder als een opgewekte, jonge huisvrouw, die niet stil kon zitten. Het huis moest altijd aan kant, alles moest gestreken in de kast, ze deed veel aan sport, badmintonnen, zwemmen, met de hond wandelen en tuinieren. En ze las ook veel en snel, ,,zo snel dat mijn vader weigerde te geloven dat ze niet steeds een bladzijde oversloeg.'

,,Ik was ongeveer 12 toen ze ineens niet meer een theepot op kon tillen,' schrijft Jo over de beginnende ziekte van haar moeder, die toen 34 was. Eerst wist ze niet wat het was, dacht ze aan een verrekt spiertje of zo, maar omdat het gevoel dat ze spelden in haar arm kreeg zich uitbreidde naar haar borstkas, ging ze naar een dokter. Er werden tests gedaan, maar niemand vertelde haar dat ze MS had. Dat gebeurde een jaar later, toen ze steeds meer last kreeg en opnieuw naar de dokter ging. Multiple sclerosis is een ongeneeslijke, ingewikkelde ziekte, waarbij je hersenen geen signalen meer kunnen geven aan je spieren. Sommige patiënten raken snel helemaal verlamd, anderen kunnen langzaamaan steeds minder. Bij Jo's moeder ging het eerst langzaam: ze moest in een rolstoel toen ze 40 was. Oefenen met een fysiotherapeut is goed om de spieren in conditie te houden, maar omdat Jo's moeder afgelegen woonde, kwam die al snel niet meer. Ook een hulp in huis kwam niet vaak, zodat Rowlings' moeder op het laatst zelf door het huis moest kruipen. Op oudejaarsdag 1990 overleed Jo's moeder, dun en uitgeput.

,,Ik mis mijn moeder nog bijna dagelijks,'schrijft Jo Rowling, ,,en ik ben bedroefd om alles wat ze heeft gemist. [..] Ze ontmoette nooit haar kleindochter [Rowlings dochter] en ik heb haar nooit over Harry Potter verteld.' Omdat Jo Rowling zelf gezien heeft hoe weinig hulp MS-patienten (in Engeland) krijgen, is ze nu ambassadeur geworden van de MS-organisatie, om de ziekte meer onder de aandacht te brengen.

Voor Potter-lezers is het na deze fragmenten duidelijk dat de Zweinstein Express, de trein die Harry Potter en zijn vrienden vanaf King's Cross station in Londen naar de hogeschool voor hekserij Zweinstein, in het noorden van Engeland brengt, geïnspireerd is op de romantische treinreis van Jo's moeder en vader van Londen naar Schotland.