De inworp

Het gaat lijnrecht in tegen het fundamentele idee van voetbal, maar desondanks behoort de inworp tot de basisregels van deze sport. Waarom mag op de doelverdediger na niemand de bal met de hand spelen behalve bij de inworp? Als we in de geschiedenis duiken van dit vraagstuk, komen we terecht in een uiterst roerige periode van het oervoetbal.

Daarmee wordt dan wel het Engelse oervoetbal bedoeld, want de discussie rond de inworp speelde in 1863. Pas zo'n vijftien jaar later maakte de sport in het algemeen en het voetbal in het bijzonder de overstap naar het Europese continent, onder meer naar Nederland. Zo'n 140 jaar geleden werd op de Engelse eilanden reeds door veel mensen voetbal en rugby gespeeld, waarbij het onderscheid tussen die twee niet duidelijk bestond. In het ene dorp was toegestaan de bal te vangen en daarna een sprint te trekken, waar dat aan de andere kant van de rivier gelijkstond aan vloeken in de kerk.

Een gebrek aan uniformiteit dus, wat op zich geen probleem is. Tot het moment aanbreekt dat wedstrijden regionale grenzen overschrijden, want dan is duidelijkheid over de regels een voorwaarde om te voorkomen dat meningsverschillen ontstaan, die uiteindelijk door ordehandhavers weer moeten worden onderdrukt.

De Barnes Football Club had zo'n vreemde regel: als de bal het veld verlaat, is die `dood'. Wie buiten de lijnen als eerste de bal bemachtigt, heeft het recht deze weer terug te brengen in het spel op de plek waar de lijn werd overschreden. Leuk bij emotioneel beladen ontmoetingen, want dan kan het publiek in feite meespelen door te voorkomen dat de bal bij de gehate tegenstander terechtkomt, waardoor de eigen partij altijd het spel mag hervatten.

In 1863 kwamen de Engelse clubs bij elkaar om een einde te maken aan de verwarring. Bij aanvang werd besloten de Football Association op te richten, om meteen daarna in ruzie uiteen te gaan. Twee weken later probeerden de aanwezigen het opnieuw, waarbij nu de spanning opliep rond de inworp, die eigenlijk onderdeel is van rugby. De beoefenaars hiervan wilden echter altijd het recht hebben om de bal in de hand te nemen, wat de bestaande emoties versterkte. Daarom sloeg ieder zijn eigen weg in met de FA en de Rugby Union.

`Het is een speler niet toegestaan met de bal in de handen te lopen', gebood de eerste versie van de reglementen van de FA in december 1863. Om het formele terrein verder af te bakenen, werd de voetballers eveneens verboden te schoppen naar een speler. De inworp werd wel gehandhaafd, net als het verbieden van een dwarslat tussen de doelpalen. Daar die laatste regel snel sneuvelde, werd de inworp het rugby-fossiel van het voetbal.

jurryt@xs4all.nl

    • Jurryt van de Vooren