Knock on wood

Danny Kaye is niet vaak meer op de televisie. Misschien omdat hij beter was dan de meeste films waarin hij de hoofdrol speelde. Ze waren op zijn lijf geschreven, hij kreeg altijd volop de ruimte om zot of innemend te zijn, en toch was het resultaat zelden briljant. En dat is geen wijsheid op afstand, dat was ook al te lezen in de kritieken die er destijds over werden geschreven. ,,Knock on wood is overigens weer een werk dat hem te kort doet,'' oordeelde het Algemeen Handelsblad in 1954.

Knock on wood, een film met maar liefst twee regisseurs, begint trouwens nog reuze aardig. Danny Kaye is ditmaal een buikspreker met een probleem: zodra hij trouwplannen koestert, beginnen zijn buikspreekpoppen zijn geliefde te beledigen. Zijn manager vindt dat hij maar eens in behandeling moet bij een dure dokter in Zwitserland. En dan slaat het noodlot toe: zonder dat hij het merkt, reizen er in zijn poppen geheime papieren mee, waarop wordt gejaagd door twee rivaliserende spionnenbendes. En zodoende raakt onze held allengs meer in de penarie. Uit zijn hotelkamerkasten tuimelt het ene lijk na het andere, en hij is de verdachte. Maar intussen is er ook weer een nieuwe geliefde, en dit is echt de ware. Ze wordt gespeeld door de koelblonde Mai Zetterling, die later zelf films ging regisseren.

Als de intrige met onderkoelde grapjes en een aaneenschakeling van amusante misverstanden op gang is gebracht, wordt echter duidelijk hoe berekenend alle verplichte ingrediënten in de film werden verwerkt: een beetje slapstick, twee vertederende liedjes en een nummertje stuntzang in een verbluffend Ierse tongval (geschreven, als altijd, door Kaye's echtgenote Sylvia Fine), een koddig bedoelde achtervolging, een handjevol malle vermommingen en – niet te vergeten – ook een paar scènes waarin op vrijersvoeten kan worden gedarteld. Danny Kaye doet dat prachtig, zoals hij alles prachtig doet, maar al gauw wordt het ook wat veel van het goede: zijn charme stróómt met onophoudelijke golven de huiskamer in.

Intussen krijgt zo'n film er in de loop van de tijd natuurlijk wel een extra vertederend laagje bij. Want kijk bijvoorbeeld toch eens hoe dapper men toen nog, door op een fluitje te blazen, de misdaad bestreed. En hoe makkelijk de echte boef zich tenslotte laat betrappen.

Knock on wood (Norman Panama en Melvin Frank, 1954, VS), SBS6, morgen, 13.20-15.10u.