Orbital

Het Britse duo Orbital heeft bewezen dat je ook in zo'n snelle wereld als die van de dansmuziek nog een aardige lange-termijn-carrière kunt onderhouden. Sinds hun debuut in 1989 hebben de gebroeders Phil en Paul Hartnoll al zes albums gemaakt. Daarbij blijkt de dansvloer niet hun grootste zorg. Orbital is, meer dan de meeste andere spelers op dit veld, erg geïnteresseerd in melodieuze en harmonieuze ontwikkeling, die steevast gevat worden in luxueuze klankkleuren met soms zelfs symfonische en cinematografische pretenties. Op het fraaie In Sides ('96) liep dat uit op soundtrack-achtige nummers die rustig 12 of zelfs 24 minuten duurden.

Net als bij de vorige cd The Middle Of Nowhere zijn de pretenties op The Altogether op een iets bescheidener schaal toegepast. De nummers zijn een stuk korter en kennen bovendien relativerende samples van Ian Dury, Papa Oom Mow Mow en hakkende rockgitaren. Ook in nog altijd vakkundige en nogal glamoureuze productie zitten soms sporen van een grofkorrelig rockgeluid, wat het energieniveau ten goede komt. Aan de andere kant sluipt er onderhand een zekere voorspelbaarheid in bijvoorbeeld de voorzichtige, breakbeat-achtige ritmes die het duo steevast hanteert.

De nieuwe versie van het Doctor Who-thema haalt het niet bij wat de Hartnolls destijds met het bekende Saint-thema deden, maar erger nog is de oersaaie, huilerige vocale bijdrage van David Gray aan Illuminate. The Altogether is een wisselvallige plaat, waarop Orbital nog net aan de goede kant van de streep weet te blijven.

Orbital: The Altogether (London Records 8573 87782 2), distr. Warner

    • Jacob Haagsma