Maaltijden

Het restaurant van het verzorgingshuis was leeg, op een stokoud echtpaar en een meisje van een jaar of achttien na. Het was vroeg in de morgen, de bejaarden lagen zich op hun kamers kennelijk nog voor te bereiden op een nieuwe, schitterende dag. Het meisje bleek een kleinkind van het echtpaar te zijn. Ze moest een mild, maar waakzaam toezicht op hen uitoefenen, terwijl boven een kleine verbouwing van hun flat plaatsvond.

Op de tafel voor hen lag een stapeltje papieren. Het waren menulijsten waarop elke bewoner zijn voorkeur kon kenbaar maken voor de maaltijden van de komende weken. Het meisje kweet zich met voorbeeldig geduld van haar taak.

,,Komen we op volgende week donderdag'', zei ze. ,,Wat wilt u dan als voorgerecht? U kunt kiezen uit kipcanapé en fruitcocktail. Oma?''

Oma liet de woorden langzaam indalen. ,,Wat is nou kipcanapé?'' vroeg ze ten slotte.

,,Zoeken we op'', zei het meisje. Ze haalde een onderliggend lijstje tevoorschijn en las voor: ,,Geroosterd brood met dieetmargarine, een plak kip, ananas en tomaat.''

,,Dat is te veel, doe mij maar die cocktail.''

,,En opa?'' vroeg het meisje.

Opa knikte afwezig, alsof hij belangrijker zaken aan zijn hoofd had.

,,Kipcanapé of fruitcocktail?''

,,Tail'', zei opa.

Het meisje maakte met potlood een hokje zwart en nam de vermetele sprong naar het hoofdgerecht. ,,U kunt een stoofschotel witte kool met kaas nemen, maar er is ook varkensoester met wasbonen.''

Oma keek haar ongerust aan. ,,Wasbonen? Hoe zien die er ook weer uit?''

Het meisje keek weer in haar lijstje. ,,Staat er niet op, maar volgens mij zijn het een soort tuinbonen.''

,,Vooruit maar'', zei oma, ,,omdat ik niet van kool hou.''

,,Opa?'' vroeg het meisje.

,,Ja'', zei opa.

,,Wat wilt u?''

,,Ja.''

,,Doe hem ook maar die wasbonen'', zei oma resoluut.

,,Nog een toetje?'' vroeg het meisje. ,,Aardbeienpudding of vruchtenijs?''

,,Vruchtenijs'', zei oma, ,,daar is opa dol op.''

Het meisje knikte tevreden. ,,Dan gaan we naar de vrijdag'', zei ze op een toon alsof ze zich daar al wekenlang op verheugd had. Maar opeens stond opa op, gevaarlijk voorover hellend. Hij mompelde iets.

,,Moet u naar de wc?'' vroeg het meisje. Ze nam hem bij de arm en leidde hem weg met de voorzichtigheid van een keramist die zijn duurste vaas van een schap tilt. Toen ze terugkeerden, vonden ze oma wenkbrauwfronsend boven de papieren. ,,Het staat er wél'', zei ze een beetje verongelijkt. ,,Wasbonen zijn een soort sperziebonen, en die lust ik niet.''

,,Dan doe we dat even over'', zei het meisje. Met zo'n kleinkind kon je rustig honderd worden, al moest je elke dag stoofschotel witte kool eten.

    • Frits Abrahams