TIK blijkt gave Tsjechov

Gordijnen voor Konijnen: dat klinkt nogal onserieus. Dat klinkt zelfs bijzonder melig en met gepaste tegenzin begaf ik me naar het theater waar Gordijnen voor Konijnen zou spelen. In het mini-festival Tegenwoordig/ Aanwezig, georganiseerd door Victoria uit Gent, was Gordijnen voor Konijnen de hekkensluiter en dan niet eens de gewenste, want hun TIK kwam in de plaats van een voorstelling die niet doorging.

En toen bleek dat volslagen onbekende Belgische groepje met die verkeerde naam toneel te maken dat sprankelt.

Drie acteurs vertolken in TIK een stuk of dertien rollen. Ook bedienen ze licht en geluid en verplaatsen ze de (schaarse) rekwisieten. Ze werken hard, deze jongens, in tegenstelling tot de meeste van hun personages. Die práten slechts over werk. Zo dweept de tere Irina: ,,Wat heerlijk, een arbeider zijn, opstaan bij het krieken van de dag.''

Een bekend citaat? Inderdaad, het komt uit Drie zusters. TIK is Drie zusters en niets anders; het enige vergrijp tegen Tsjechovs tekst is dat hij hier en daar is bekort. Eigenlijk heb ik nog nooit zo'n tekstgetrouwe Drie zusters meegemaakt als TIK. Elk gezegde vangt de aandacht: ,,Wat kan een mens zich toch genomen voelen.'' ,,Maar alles heeft toch een bedoeling.'' ,,Geluk bestaat niet. Verlangen, dat is het enige.'' Aan de wil tot nadenken ontbreekt het de drie zusters en hun gasten niet. Aan de wil tot verandering ontbreekt het hen des te meer.

Okee, Irina gaat werken. Maar dat houdt ze niet lang vol. Dan in godsnaam maar trouwen. Maar de bruidegom sterft en op eigen kracht kan Irina niet verder. Niemand in TIK kan op eigen kracht verder. Een beetje pech en een heleboel angst maakt de drie zusters tot dat waar zij altijd op hebben neergekeken: tot middelmatige provincialen die nooit, maar dan ook nooit de droomstad Moskou zullen halen.

In de regie van Craig Weston gaan zij steeds krommer lopen en dat roept deernis op, maar niet al te veel. Door de vervormde stemmetjes van de nu eens vrouwen en dan weer mannen spelende acteurs nemen we hun woorden vanzelf met een korreltje zout. Gevoeligheid en zwakheid, zelfinzicht en zelfbeklag, lachwekkendheid en belachelijkheid liggen hier verraderlijk dicht bij elkaar. De Gordijnen voor Konijnen - Wouter Bruneel, Koen De Ruyck en Tom Vermeir - brengen dankzij hun kolderieke spel een wonderlijk subtiele en volwassen Tsjechov.

Voorstelling: TIK door Gordijnen voor Konijnen. Naar: Drie zusters van Anton Tsjechov. Regie: Craig Weston. Gezien: 4/5 De Melkweg, Amsterdam. Tournee volgend seizoen. Inl. (0032-50) 330 529 of www.dewerf.be.