Een waakse hond

Een doelman wordt hij volgens de Nederlandse voetbalterminologie genoemd – alsof hij alleen maar in het doel staat en verder niets hoeft te doen. Dan liever het Engelse goalkeeper. Hetgeen iets wezenlijks toevoegt: het onderhoud dat de man in het doel dient te doen. Zoiets als – ook wel clichématig bekend – het doel schoonhouden. Dat geldt ook voor het Duitse Torhüter. Het Duitse Torwart, zoals het Italiaanse portiere of het Franse gardien de but, is toch de meest treffende benaming. Portier of bewaker van het doel.

Torwart is het meest van toepassing op de Duitse doelman Oliver Kahn. Zoals hij zich in het doel van Bayern München en van het Duitse nationale elftal beweegt, dat is bewaken in de meest letterlijke betekenis van het woord. Hij waakt over zijn doel als een strenge cipier of sterker: als een valse hond – soms blaft hij zelfs wanneer de dreiging hem te groot lijkt te worden.

Grommend loopt Kahn als een waakse hond vaak heen en weer voor de kooi die hij moet bewaken tegen vijandelijke aanvallen. Soms dansend op zijn voorvoeten om bliksemsvlug te kunnen springen volgt hij argwanend elke beweging in de vijandelijke linies. Nooit lijkt het lichaam van Kahn te ontspannen. Nooit verraadt zijn blik berusting. Hij beseft dat vanuit elke situatie de bal als een onvermoede kogel boven zijn hoofd een bres in zijn vesting kan slaan. Zijn reactiesnelheid moet welhaast van een hogere orde zijn, want zelfs een bal met doeltreffende allure slaat hij even spectaculair als effectief uit zijn doel.

Kahn hoeft zich niet kalm te houden om de rust in de verdedigingslinie voor hem te bewaren. De manier waarop hij zich als bewaker van zijn doel manifesteert, wekt zoveel vertrouwen bij zijn medespelers, dat hij zich in zijn hang naar perfectionisme gerust verbaal mag uitleven. Zijn motoriek verraadt eerzucht. Hij wil niet gepasseerd worden, hij wil niet verslagen worden, hij wil vlekkeloos zijn, hij wilde de beste van de wereld zijn – en dat is hij zeker.

De eerzucht groeit hem weleens boven het hoofd. Dan maakt hij vreemde, overgeeflijke fouten. Vorig jaar vroeg hij daarom na de wedstrijd van zijn club Bayern tegen Real Madrid om een week rust. Hij was na weer een zenuwslopende wedstrijd – in het kolkende stadion van Madrid – uitgeput. Anderhalf uur volledige concentratie met vele bijzondere reddingen had alle energie uit hem gezogen. Een paar dagen golfen als vorm van meditatie, even weg van de jacht naar eeuwige rijkdom en roem zou hem weer opladen voor een nieuwe escapade.

Al toen hij zeven jaar was, wist Kahn dat hij Torwart wilde worden. Na een jaar met de bal van doel tot doel te hebben gehold, besloot het jongetje uit Karlsruhe dat hij de rest van zijn leven in het doel wilde staan. Van zijn vader, profvoetballer bij Karlsruher SC, kreeg hij een tenue uit de Sepp-Maiercollectie, genoemd naar de in die tijd beroemde doelman van Bayern München en het Duitse elftal. Achttien jaar later kocht Bayern voor vijf miljoen mark (nooit betaalde de club zoveel voor een doelman) van Karlsruher SC, de club die Kahn zijn hele jeugd trouw was gebleven.

Kahn is geen avonturier. Al het geld dat hij nu als 31-jarige verdient, heeft hem nauwelijks gelukkiger gemaakt dan hij al was toen hij als zevenjarige in het doel ging staan. Hij is bezeten van de hobby die hij nu beroepshalve uitoefent. Zelfs wanneer hij zijn gazon rond zijn bungalow beziet, kan hij niet nalaten het gras zo kort en egaal mogelijk te knippen. Een oneffenheid in het grasperk maakt hem razend, alsof zijn huis op instorten staat. Kahn is een man met een doel in het leven. Hij wil een kampioen zijn en onbevlekt sterven.