Voorzichtige wethouder groeide in haar rol

Een half jaar geleden kreeg Pauline Krikke een taart in haar gezicht, van krakers die boos waren dat de Kalenderpanden zouden worden ontruimd. Tot zover de incidenten waarin Krikke, zeer waarschijnlijk de nieuwe burgemeester van Arnhem, in haar kleine vijf jaar als wethouder Economische Zaken van Amsterdam verzeild raakte.

Ze is niet iemand die politiek haar nek ver uitsteekt, publiekelijk stelling neemt in gevoelige zaken of in het openbaar concrete doelen stelt waarop ze later afgerekend wordt. Ze is ,,voorzichtig'', heeft een ,,goede antenne'' en een ,,goed gevoel voor het politieke handwerk'', zeggen mensen die haar van nabij kennen.

Ze werd in 1961 geboren in Sneek en is in verschillende opzichten een typische Friezin. Met haar samenwerken moet je leren, zegt de een. Ze kan stug zijn, zegt de ander. Ze is een gesloten vrouw, zegt een derde. Ze willen anoniem blijven, omdat de benoeming van Krikke als burgemeester van Arnhem nog niet is bekrachtigd door het kabinet.

In 1994 kwam ze in de Amsterdamse gemeenteraad. Daarvoor had ze een klein eigen bedrijf opgezet, dat zich toelegde op het organiseren van evenementen en congressen. In augustus 1996 vond er een reshuffle plaats in de VVD. Wethouder Financiën Frank de Grave volgde staatssecretaris Robin Linschoten op in Den Haag, Edgar Peer nam de plek in van De Grave en Krikke volgde Peer op als wethouder Economische Zaken. Na de verkiezingen in 1998 bleef ze zitten.

Het bleek in tijden van hoogconjunctuur een ongevaarlijke en dankbare portefeuille. Banen werden bijna als vanzelf gecreërd, de IT-sector vond Amsterdam een interessante plek en de ontwikkeling van de Zuidas als een gewilde kantoorlocatie ging in redelijk tempo door. Krikke had er een aandeel in, ze groeide langzaam in haar rol. Ze reisde rond en trachtte bedrijven binnen te halen, zoals lukte met de uitbreiding van Cisco.

Desondanks is Krikke in Amsterdam geen bekendheid geworden. In peilingen scoort ze lager dan andere wethouders. Ze houdt van duiken in de Caribische zee en golfen, leest graag en vindt Don Giovanni van Mozart de mooiste muziek. Haar slechtste gewoonte vindt ze zelf dat ,,ik constant mijn haren achter mijn oren stop''.