Over een man en twee vrouwen

Twee vrouwen hebben al veertien jaar een relatie. Ze hebben allebei een kind van dezelfde vader, die regelmatig langskomt. Een acceptabele gezinsvorm?

De homo-emancipatie is voltooid nu homoseksuelen in Nederland met elkaar in het burgerhuwelijk mogen treden. Of niet? Kinderen krijgen is voor veel homo's en lesbiennes een probleem. Homoseksuelen mogen wel Nederlandse kinderen adopteren, maar geen buitenlandse. En dat is veelal moeilijk. Vrouwen hebben wat dat betreft een streepje voor. Zij kunnen kinderen baren, ook al vallen ze niet op mannen.

Gescheiden ouders, bom-moeders, huisvaders en homo-ouders. In Nederland lijken traditionele gezinnen tegenwoordig vaker uitzondering dan regel. Toch worden nog lang niet alle gezinsvormen door iedereen geaccepteerd of gewaardeerd. Dat blijkt eens te meer uit de reacties op het verhaal over het gezin van Sussiel Brands, Yvon de Rooy en Marinus Verhagen (Z, 28 april). Sussiel en Yvon hebben een liefdesrelatie. Allebei hebben ze een kind gekregen van Marinus, een goede vriend. Een anonieme spermadonor wilden ze niet, ze wilden een vader voor hun kinderen. Het grootste gedeelte van de week zijn de kinderen bij hun moeders, van woensdag op donderdag zijn ze bij hun vader. Vreemd?

Een 58-jarige lezeres die anoniem wil blijven, vindt van niet. ,,Wat heerlijk dat we in een zo vrij land leven dat een ieder z'n eigen levensvorm kan kiezen'', schrijft ze. Lang niet alle lezers reageren positief op het gezin. A.E. Boom uit Groningen is ronduit negatief over deze ,,samenlevingsvorm (het woord gezin lijkt me hier niet van toepassing)''. Boom vindt de samenlevingsvorm ,,een hele griezelige'' en liep na het lezen van het artikel rond met vragen. ,,Hoe kan de vader, vader zijn voor de kinderen wanneer die niet zijn voortgekomen uit liefde? Hoe kan een moeder, moeder zijn voor een kind dat niet uit haar buik is voortgekomen? Dit kan, lijkt me, geen basis zijn voor een duurzame gelukkige samenlevingsvorm van alle betrokkenen.''

Meer briefschrijvers maken zich zorgen over het geluk van het gezin. Ze plaatsten niet zozeer kanttekeningen bij het geluk van de ouders, als wel bij dat van de kinderen. G.E. Pongers heeft het over egoïsme. ,,Ik beklaag de arme kinderen als ze straks ouder zijn/vriend(jes/innen) krijgen en zou zelf niet graag in een dergelijke situatie zijn opgegroeid.'' Ook Boom maakt zich zorgen om de kinderen van Yvon, Sussiel en Marinus: ,,Als maatstaf wordt hier gebruikt wat goed is voor jezelf (de volwassene) en hoe je jezelf moet positioneren in de omgeving. Wat goed is voor de kinderen blijft onvermeld.'' En J. Wissink-Milosevic schrijft: ,,Er zijn veel mensen nodig met of zonder opleiding in de peuterspeelzaal, het kinderdagverblijf, het ziekenhuis. Dus als iemand aan een kind veel zou kunnen geven en geen kind zou kunnen krijgen, dan zou dat een oplossing kunnen zijn.''

Andere lezers verklaren uit eigen ervaring te weten dat drie ouders, waarvan twee homoseksueel, tezamen hun kinderen net zo goed kunnen opvoeden als twee ouders. Liesbeth van Dijk-Jongsma, trotse grootmoeder van een kind dat opgevoed wordt door twee moeders en een vader: ,,Deze mensen hebben zo nagedacht voor ze dit kind op de wereld gezet hebben, over de belangen van het kind, daar kunnen heel wat ouders een puntje aan zuigen.'' Ook Thera de Klerk weet uit eigen ervaring dat dergelijke gezinnen niet voor het ongeluk geboren zijn. Zij en haar vriendin hebben twee kinderen gekregen, de vader is de broer van haar vriendin. ,,We hebben geen verplichtingen jegens elkaar, wel zijn er vanzelfsprekendheden gegroeid. Als we opnieuw zouden mogen kiezen zouden we het weer zo doen. Wel is de persoon van de vader van groot belang voor het welslagen. Bovendien is Willy (de vader, red.) single en ook homofiel.''

Dat de homo-emancipatie nog niet voltooid is, blijkt ook uit de brief van George Rudolph. Hij heeft niet zozeer een reactie op het verhaal van Sussiel, Yvon en Marinus, als wel een vraag.

Rudolph werkt als bemiddelaar voor de Japanse omroep NHK (publieke omroep) en benadert Nederlandse homoseksuele stellen met kinderen of een kinderwens voor een documentaire over maatschappelijke familiaire veranderingen.

In een brief nodigt hij Sussiel, Yvon en Marinus uit om mee te werken aan deze Japanse documentaire.

,,Met het actuele nieuws in Japan over het openstellen van het burgerhuwelijk en adoptie in Nederland voor paren van gelijk geslacht, is er veel discussie ontstaan met betrekking tot de vooroordelen en onbegrip over dit onderwerp in Japan. Dit programma zou veel betekenis kunnen hebben voor een emancipatiebeweging die nogal in de kinderschoenen staat.''

Samenstelling Lisette Douma