MEXICO

Phileas Fogg deed het in 80 dagen, de tequila in 80 cocktailvariaties. De Achterpagina gaat in 80 hits de wereld rond. Etappe 45: Mexico.

Sombrero's, siësta's en señorita's meer heeft de gemiddelde popmuzikant niet nodig om Mexico op te roepen. Een enkeling, zoals Elvis Presley, wil de señoritas nog wel eens vervangen door muchachas, of de tekst vervriendelijken met een handjevol amigos, maar ook voor hem blijft Mexico het stereotiepe vakantieland dat hij bezocht in de succesvolle film Fun in Acapulco (1963). Acapulco is nu eenmaal het Rio of Cannes van Midden-Amerika: een hippe badplaats waarvan de klank al sterk genoeg is om je te verplaatsen naar de wereld van Peter Stuyvesant. Geen wonder dat Bryan Ferry, de chroniqueur van de jetset in de jaren zeventig, ernaar verwees in de Roxy Music-hit `Virginia Plain', terwijl The Four Tops de stad aan de Grote Oceaan in `Loco In Acapulco' vereeuwigden als de beste plaats om er eens helemaal uit te zijn.

In het licht van alle clichés die er van Mexico bestaan – ook de smerigheid en het banditisme werden bezongen, met name door The Coasters in `Down In Mexico' – is het opvallend dat de grootste hit met de titel `Mexico' niet eens over de Estados Unidos Mexicanos gaat. Toen de Duitse Brit Les Humphries in 1972 zocht naar een opvolger voor zijn internationale nummer-éénhit `To My Father's House', stuitte hij op een oud Amerikaans volksliedje dat onder de titel `Battle Of New Orleans' al door vele artiesten was opgenomen. Humphries zag de hitpotentie van het snelle marsritme en de vrolijke melodie, en maakte er zelf een tekst bij zodat hij geen auteursrecht hoefde te betalen. Met het meermaals uitgebrachte `Mexico' reikte de pop-gospelgroep Les Humphries Singers tot een tweede plaats in oktober 1970 en een negende in oktober 1981.

Net als het 19de-eeuwse origineel ging `Mexico' van Les Humphries over de slag bij New Orleans op 8 januari 1815. Een zootje ongeregeld onder leiding van de latere president Andrew Jackson maakte korte metten met een Engels leger dat in het kader van de zogeheten `War of 1812' de belangrijkste stad van Louisiana belegerde. Het werd een mythische overwinning – ook al was de slag een vergissing: men was de vechtende partijen vergeten te melden dat de oorlog twee weken eerder bij verdrag beëindigd was. Het misverstand komt in de tekst van Humphries niet aan de orde. Hij bezingt een frisch-fröhlicher Krieg, die eindigt met de vlucht van de Britten `down the Mississippi to the Gulf of Mexico'. Waarna bij wijze van strijdkreet het woord Mexico op verschillende toonhoogtes aangeheven wordt.

We kunnen natuurlijk hard lachen om het misbruik van Mexico in de hitparade; wie herinnert zich niet het hitje waarvan titel én tekst `Tequila' luidden? Maar de waarheid is dat Nederlandse artiesten het er niet veel beter vanaf gebracht hebben. Het Ja zuster, nee zuster-team, dat op een tekst van Annie Schmidt en met een mariachi-begeleiding van Harry Bannink `Popocatepetl' zong, probeerde nog wat origineels. Trekkend `met een muilezeltje' door de Sierra Madre komen ze onder meer `tempels en palmen en meren/ flamingo's en slangen met veren' tegen. Maar na de beklimming van de iconische vulkaan de Popocatepetl, en na een refrein met aardig binnenrijm (`een berg die zo heet moet wel machtig zijn, zal reusachtig zijn') vervallen ze toch weer in het ay ay ay dat een ereplaatsje bezet in de toptien van Mexicaanse clichés.

En dan de Zangeres Zonder Naam, koningin van de romantische fictie en wereldreizigster in muziek. Zij had tot twee keer toe (in 1969 en 1986) een hit met een oud Mexico-nummer van Raymond Vincy en Francis Lopez dat door Johnny Hoes van een Nederlandse tekst was voorzien. In `Mexico' (dat vooral bekend is door de lange uithalen in het refrein) komt weliswaar geen siësta voor maar wel een fiësta, geen señorita maar wel een caballero, geen sombrero maar wel een rumba. Een rumba? Jazeker, een rumba – al is dat een typisch Cubaanse dans waarmee geen enkele mariachi raad weet. Maar dat mag de pret niet drukken. Latijnse couleur locale is Latijnse couleur locale, en in Mexico spreken ze Spaans, net als in Cuba, in Santo Domingo en aan de Costa del Sol. En dus kan Mary Servaes haar ode aan Mexico met een gerust hart besluiten met een triomfantelijk `Olé'.