De puppy van Annie en Henny

De dierenarts Aflevering 3: Waarin puppy Friso een melktand moet laten trekken en voor zijn baasjes Annie en Henny het gat van zijn overleden voorganger Roy opvult.

'Ik zeg, An, ik zeg: moeten we er nou nog wel aan beginnen. Maar An was vastbesloten. Ze zegt tegen me, ze zegt: Hen, welja!' En dus namen de vriendinnen Henny Mostert (69) en Annie Borremans (66) na de dood van hun hond Roy, een Maltezer, weer een puppy in huis. Hij is net terug van een enerverend bezoek aan de dierenarts. Een melktandje dat maar niet wilde uitvallen, moest worden getrokken. 'Het is wel een kleinzerig mannetje', concludeert Henny. 'Op straat is hij voor de duvel niet bang, maar bij de dierenarts gaf hij toch wel een piepje.'

'Maar vergeleken met Roy is hij in blakende gezondheid, Hen', stelt Annie vast.

Friso is nu elf maanden oud en heet volgens zijn stamboom voluit Friso Gift du Jardin d'Aulne. 'Maar dat is zo'n mond vol', zegt Henny. 'En nog in het Frans ook', zegt Annie en ze schenkt koffie in.

Vijfendertig jaar wonen Henny en Annie samen. Ze kennen elkaar 'van de posterijen', waar ze als 'jongedames' onder andere printplaten monteerden. Annie wilde toen graag bij haar ouders weg, Henny ging net op zichzelf wonen en de afspraak samen te gaan wonen was snel gemaakt. 'Ja, en praatjes genoeg hoor.' Henny neemt een hap van haar appelgebakje en gebaart naar Annie dat ze het woord moet overnemen. 'Dat we van de verkeerde kant zijn', zegt die. 'Maar ik zeg altijd maar zo, ik zeg: we delen alles samen, behalve het bed.'

Toch lijkt het huishouden Mostert-Borremans op dat van een gehuwd paar. De taken zijn na 35 jaar samenwonen verdeeld. Henny kookt en Annie wast, en voor de 'kinderen' hebben ze alles over. Dat zijn er op dit moment vier: Friso de hond, de pratende papegaai Ringo (die zichzelf echter al 28 jaar halsstarrig 'Pinkie' noemt), Mozam, een Mozambique-sijsje en Japie de parkiet. 'Het is hier af en toe net Avifauna', verzucht Annie, 'met al dat gekwetter.'

Friso is vanmiddag naar de trimsalon geweest en er kraakhelder en pluizig vandaan gekomen. De dames steken een sigaret op en kijken hoe Friso door de huiskamer drentelt. 'Wat is het een schoonheid', zegt Annie. 'Maar dat was Roy dito hetzelfde', zegt Henny.

Over een paar weken is hun vorige hondje Roy een jaar dood. Ingeslapen, nadat zijn hartproblemen ongeneeslijk bleken. Op een donkereiken bijzettafeltje prijkt zijn foto, geflankeerd door een roze plant en de urn met zijn as. Henny tilt haar bril op, veegt haar ogen af en staat op om in de kast te rommelen. Annie kijkt haar na en dan weer naar de foto van Roy. 'Het is niet makkelijk, niet makkelijk. Al helemaal niet voor Hen. Die is heel gevoelig.'

Henny komt terug met fotoalbums met kiekjes van Roy, kaarten van medeleven na zijn overlijden en de rouwkaart waarop Henny een zelfgemaakt gedicht liet drukken:

Ons engeltje Roy is er niet meer / Toen wij vanmorgen zagen hoe hij daar zo rustig lag / Verlost van pijn / Moesten wij helaas afscheid nemen van onze kleine schat / Wij nemen hem in gedachten mee in ons hart. Z'n Moeders Annie en Henny.

'En dan val je in een gat, hè?', zegt Henny en ze haalt diep adem. 'En de papegaai bleef maar roepen: 'Roy, kom nou.' En het was plots zo doods over de vloer. Roy had daar 13,5 jaar gelopen.' Henny veegt wat korreltjes suiker van de koffietafel en vervolgt: 'En ik had steeds dat laatste beeld voor ogen gehad, hè? Dat Roy de oven in ging. Achteraf had ik dat niet willen zien. An heeft buiten gewacht.'

'Ja, jij wilde zo nodig zeker weten dat Roy er in zijn eentje in ging', onderbreekt Annie haar. 'An!', zegt Henny met klem, 'dat was omdat je wel eens hoort dat ze die dieren er toch gewoon met z'n allen in stoppen.' Ze zwijgt even en vervolgt: 'Maar dus dat beeld van dat kistje... nou en ik zat daar zo mee, en toen... wat wou ik nou zeggen, An?' Ze fronst en kijkt Annie aan voor hulp. 'Dat we toen Friso hebben genomen, Hen.'

De dames rekken zich uit. Het is negen uur 's avonds. Uit de transistorradio die naast Annies leunstoel staat, kraakt zachtjes muziek. Zo meteen gaat Friso er nog even uit en dan trekken Annie en Henny hun nachthemden aan. 'Lekker even puzzelen en de krant lezen', zegt Annie tegen Henny. 'En de politiescanner aan, want op televisie is tegenwoordig niets meer te beleven', knikt de laatste. 'En misschien maken we dan zelfs wel een flesje wijn open.' M

Volgende maand: Hoe Janny haar konijnen Pluis, Stampertje, Flippie en Flappie laat inenten.

    • Aranka Klomp