De beschaving 1

Het artikel `De beschaving moet gered worden' (NRC Handelsblad, 1 mei) raakt mij diep in het hart. Het artikel beschrijft met chirurgische precisie juist datgene waar mijn generatie rasechte babyboomers nu juist tegen te hoop liep. Het doet des te meer pijn omdat deze zelfde generatie daar nu voor een groot deel voor verantwoordelijk is.

Elders in deze editie wordt het contrast eens te meer vergroot waar de kleptocratie van onze topmanagers staat beschreven. Men mag er toch vanuit gaan dat de hoge belastingdruk in dit land minimaal borg staat voor een zorgzame samenleving onder regie van een zorgzame overheid. Wat heeft het voor zin om de volgende generatie achter te laten met een flink lagere staatsschuld als zij onvoldoende zijn opgeleid en geëquipeerd om daarvan te profiteren ?

Als het nieuwe adagium is wat niet meetbaar is bestaat niet, dan kan dat ook een reden zijn om juist niet te meten. Bijvoorbeeld hoe groot de schade is die werd aangericht door alle experimenten in het onderwijs, door de jarenlange bezuinigingen in onderwijs, gezondheidszorg en veiligheid en de ongebreidelde invloed van de commercie op sport en televisie. Deze schade wordt gemakshalve niet gemeten en in geld uitgedrukt. Want dan bestaat zij niet.