Sipke

Max en Vera hadden ineens een hond. Het was nog een poedel ook. Hij heette Sipke en hij was van de burgemeestersvrouw die maar liefst zeven poedels had en nu dus zes. Ze waren aan het het belletje trekken geweest bij de burgemeester en toen Sipke achter hun aan kwam. Ze holden zo hard ze konden, maar de hond bleef hun volgen. De burgemeestervrouw gilde in de verte dat hij thuis moest komen, maar daar had hij duidelijk geen zin in. Hij was blij dat hij weg was. Toen Max en Vera bij hun huis kwamen, was Sipke er nog steeds. Ze holden naar binnen en deden de deur dicht. Ze waren nog een beetje bang voor hem. De hond stond een tijdje te blaffen, maar toen werd het stil. Max deed voorzichtig de deur open om te kijken waar hij was, maar hij zat er gewoon nog, keurig op zijn achterpoten. Zijn tong hing uit zijn bek.

,,Kom maar binnen,'' zei Max tegen de poedel.

Sipke huppelde achter hem aan het huis in.

,,Hij wil bij ons blijven, geloof ik,'' zei Max tegen Vera toen ze in de keuken kwamen. ,,En hij heeft dorst.''

Vera hurkte bij Sipke neer. ,,Heb jij dorst hondje?''

Sipke knikte.

,,Kun je ook praten hond?'' vroeg Max. Ja, als zo'n dier ja kon knikken, kon hij misschien ook wel praten.

Sipke keek hem vriendelijk aan. Hij zei niets. Honden kunnen niet praten. Zelfs niet als ze Sipke heten en keurig ja kunnen knikken.

,,Waarom heet je eigenlijk Sipke?'' vroeg Max plagerig.

,,Max, dat weet hij niet. De vrouw van de burgemeester noemt hem Sipke. Wat kan hij daar nou aan doen?''

,,Ik vind het een stomme naam,'' zei Max.

,,We noemen hem Sip, dat is beter,'' zei Vera beslist. Ze gaf de hond een bakje met water en ging naast hem op de grond zitten. Sipke begon het water op te lebberen. Hij had erge dorst. Dat kwam van het harde hollen.

,,Het is een lieve hond,'' ging Vera verder, ,,hè Sip, je bent lief hè?''

Sipke keek op van het lebberen en knikte.

,,Hij begrijpt je! Hij begrijpt je!'' kraaide Max uit.

,,Natuurlijk begrijpt hij mij, ik ben lief voor hem,'' zei Vera wijs.

Het was best gek dat de poedel haar begreep, vond ze, maar ze had ook geen zin om dat toe te geven aan Max.

Max had zoiets wel in de gaten. Zo deed Vera vaker. Net alsof zij alles snapte en hij niks. Waren alle meisjes zo, of alleen Vera? Soms was het wel jammer dat hij zulke dingen aan niemand kon vragen. ,,Kom Sip,'' zei hij tegen de hond, ,,we gaan buiten spelen!''

Sipke keek op van zijn water.

,,Nee Max, hij moet binnen blijven. Hij moet hier wennen. Anders holt-ie misschien meteen weer weg. Hè Sip?''

Sipke schudde het hoofd.

,,Hij kan nee schudden,'' riep Max uit, ,,kom op Sip, we gaan naar buiten. Hij loopt niet weg,'' riep hij nog tegen Vera en even later waren ze in de tuin waar Max meteen een stok vond die hij ver weg gooide in de hoop dat Sip er achteraan zou gaan.

Maar dat gebeurde niet.

Sip de poedel keek rustig om zich heen en ging zitten.

,,Kom op Sip!'' vuurde Max hem aan.

Maar de hond bewoog alleen zijn kop om Max bestraffend aan te kijken. Poedels waren geen honden die achter stokken aanholden. Daar waren ze veel te netjes voor. Geen wonder dat de burgemeestersvrouw er zeven had, nou ja, zes dus, die was zelf ook zo netjes.

Vera kwam ook buiten. Sip sprong meteen op en holde naar haar toe. ,,Hij vindt mij lief,'' zei ze pesterig tegen Max, ,,zie je dat?'' Sipke sprong keffend tegen haar op. Het haar om zijn poten deed Max aan dikke, afgezakte sokken denken en hij vond Sip meteen een stuk minder leuk. Dat dacht maar dat hij netjes was, maar hij zag er raar uit, met zijn sokken en zijn blote buik.