Meer seks dan rock 'n roll bij Ten Damme

`Da ya think I'm sexy?' liet Ellen ten Damme de mannen van haar begeleidingsgroep zingen tijdens de toegift van een moeizaam, teleurstellend concert. In die ironische disco-pastiche met een knipoog naar de oude viezerik Rod Stewart school nu juist de kern van het probleem. Ellen ten Damme ís namelijk sexy. Sterker nog, vergeleken bij de soapsterren die bij de minste of geringste aanleiding als `babes' worden aangemerkt, is Ten Damme een van de weinige echte seksbommen die Nederland rijk is.

Daarbij is ze tv- en filmactrice, reclamemaakster voor het Zwitserleven-gevoel en niet te vergeten muzikante, zangeres en songschrijfster. Misschien wel het beroemdste is ze door haar column `Waar is Ellen ten Damme?' in het magazine van de Volkskrant. Ze wil serieus genomen worden als popzangeres, maar telkens weer krijgt haar sexy imago de overhand. Affiches van Ellen ten Damme in een kort rokje, een singlehoes van Ellen ten Damme in haar ondergoed en een blote Ellen ten Damme op de verpakking van haar cd I Am Here doen daar nog een schepje bovenop.

Ze hóeft het niet te doen, want in muziekkringen werd ze al serieus genomen toen ze de in het Nederlands gezongen hoofdrol speelde in Paul Ruvens filmmusical De Tranen van Maria Machita (1991). Haar Engelstalige popcarrière kwam daarna moeizaam van de grond, terwijl ze bekend werd door rollen in de tv-serie Pleidooi, de speelfilm Wildgroei en de Zwitserlevenspots. Om haar weerbarstig muzikantschap te ontplooien, bleef ze zingen en vioolspelen in de punkgroep Soviet Sex van (onder meer) kunstschilder Peter Klashorst.

Je kon de afgelopen weken geen krant of televisieprogramma bekijken of Ellen ten Damme kwam langs. Er is stevig geïnvesteerd in de nieuwste poging om haar als popdiva te lanceren, zowel door de platenmaatschappij als door de zangeres, die haar ziel en zaligheid in de combinatie van Madonna-pop en Garbage-rock van I Am Here heeft gestopt. Een gebrek aan memorabele songs wordt op de cd gemaskeerd door de ambitieuze productie, met muzikale bijdragen van Nederpop-cracks als de voormalige ritmesectie van Urban Dance Squad en Fatal Flowers-zanger Richard Janssen, die ook in haar live-band meedoet.

Het uur van de waarheid brak aan bij het eerste optreden van een zwaar club- en festivalseizoen. Het is nog maar de vraag op welke basis festivalorganisatoren (met name die van Pinkpop) Ellen ten Damme geboekt hebben, want in de Amsterdamse Melkweg liet de zangeres zich gisteren van een bedroevend amateuristische kant zien. Vals zingend, schutterig in haar aankondigingen en met een band die ondanks de aanwezigheid van twee ex-Fatal Flowers maar niet wilde rocken, vergde ze het uiterste van het geduld van haar publiek.

Vooral de bombastische rock van Just do it en de single It ain't easy klonken uitgesproken bonkig, en frivool bedoelde momenten als een citaat uit La vie en rose of de genoemde Rod Stewart-cover kwamen gekunsteld over.

Achter het Eminent-orgel of met haar krassende viool deed Ten Damme een zwaar beroep op haar buitenmuzikale uitstraling, en het dubieuze hoogtepunt van een veel te langdradig concert was het frivole sprongetje waarmee ze haar bandleden helemaal aan het begin in beweging zette. Er moet nog heel wat gebeuren wil Ellen ten Damme met deze magere uitgangspunten een festival kunnen bespelen.

Concert: Ellen ten Damme. Gehoord: 3/5 Melkweg Max, Amsterdam. Herhaling: 10/5 013, Tilburg, 11/5 Atlantis, Alkmaar, 12/5 Fenix, Sittard, 2/6 Pinkpop, Landgraaf.