Huisartsenstaking 1

Het moet mij van het hart dat de berichtgeving in de krant van 2 mei jl. over de landelijke huisartsenstaking in mijn ogen ver onder de maat is. In een land waarin het kankeren de laatste jaren zo'n beetje de nationale sport lijkt te worden, is het natuurlijk niet moeilijk om bij welke actie dan ook een aantal mensen te vinden die `woedend' of `verontwaardigd' zijn over die actie. En de nationale journalistiek vindt het blijkbaar erg belangrijk om juist deze mensen voor het voetlicht te brengen.

Ik vind het teleurstellend dat deze dissonanten als representatief nieuws op de voorpagina gebracht worden. Naar mijn idee komt deze voorstelling van zaken helemaal niet overeen met de werkelijkheid.

Ik heb in mijn praktijk geen onvertogen woord gehoord; integendeel, er waren veel adhesiebetuigingen en dat geldt voor onze hele groep van huisartsen in Beesel-Reuver. Ook van collega's in andere plaatsen krijg ik helemaal niet het beeld van een massale verontwaardiging van patiënten op onze actie.

Ik vind het jammer dat door dit soort berichtgeving de aandacht afgeleid wordt van waar het nu echt om gaat: onze diepe verontwaardiging over de volstrekt ontoereikende tegemoetkoming in onze praktijkkosten.