Weer harmonie in tennisfamilie

Sinds Petr Krajicek zich heeft verzoend met zijn oudste zoon Richard is de harmonie in de tennisfamilie hersteld.

Op het zonovergoten tennispark in Vught wijst bondscoach Michiel Schapers drie talentjes aan in de categorie tot veertien jaar, die wellicht in de voetsporen kunnen treden van hun idool Richard Krajicek. Maar vooralsnog is de nieuwe Krajicek een verlegen meisje van twaalf jaar, dat dezelfde vader heeft als de Wimbledon-kampioen van 1996. En net als twintig jaar geleden manifesteert Petr Krajicek zich als de fanatieke dirigent, deze keer van zijn dochter Michaela, het halfzusje van Richard. ,,Ik ben milder geworden. Maar alleen volgens de Nederlandse normen ben ik te extreem geweest'', zegt vader Krajicek.

Na de scheiding van zijn ouders heeft Richard de man die hem als kind van drie al een racket in handen gaf, jaren gemeden. Pas vorig jaar is de harmonie in de verscheurde familie hersteld. De 59-jarige Petr zegt te hebben geleerd van de fouten die hij in de begeleiding van zijn oudste zoon heeft gemaakt. Maar tijdens het toernooi voor de beste jeugdspelers in Vught kan hij het toch niet laten. ,,Ik moet even ingrijpen'', mompelt de in 1968 uit Tsjechoslowakije gevluchte vader Krajicek, als zijn dochter Michaela in het dubbelspel enkele fouten maakt.

In zijn moedertaal spreekt hij de kleine `Micha' vermanend toe, waarna een bondsofficial onmiddellijk ingrijpt. Pa Krajicek begrijpt er niets van. ,,Ik heb haar in het Tsjechisch gezegd dat ze als een idioot op de baan staat, dat hoeft toch niet iedereen te horen?'' Maar Petr Krajicek laat zich de mond niet snoeren. ,,Ik heb haar verboden korte ballen te spelen in het dubbel en nu doet ze het toch'', roept hij vertwijfeld uit.

Nu de breuk in het gezin is hersteld mag Michaela morgen weer trainen met Rohan Goetzke, de coach van haar halfbroer. Het meisje met de rossige krullen en een beugel zet in september haar tennisopleiding voort in Nederland.

In januari 2000 verklaarde Richard Krajicek in een vraaggesprek met deze krant dat hij zich pas na zijn tenniscarrière wilde verzoenen met zijn dominante vader, die hem als kind met Mozart vergeleek. ,,Ik heb er nu de rust nog niet voor.'' Tussen de regels door bespeurde vader Petr het dilemma van zoon Richard, die zijn twee kinderen zo graag aan hun opa wilde voorstellen. [Vervolg KRAJICEK: pagina 12]

KRAJICEK

Ook Michaela wil Wimbledon winnen

[Vervolg van pagina 1] ,,Toen ik dat interview met Richard onder ogen kreeg, besloot ik onmiddellijk naar hem toe gaan'', vertelt Petr Krajicek, op het terras van het tennispark in Vught. ,,Ik voelde dat de tijd er rijp voor was. Richard is en blijft mijn zoon, we hebben altijd veel van elkaar gehouden. Ik wilde de pijn van het verleden vergeten.''

Met lood in de schoenen reed Petr Krajicek naar Muiderberg, de woonplaats van zijn zoon, die hij sinds de scheiding van zijn eerste vrouw al jaren niet meer had gezien. ,,In de stromende regen drentelde ik rond zijn huis en durfde niet naar binnen te gaan'', zegt hij. ,,Ik zag Daphne Deckers, de vrouw van Richard, achter de keukentafel zitten. Ik heb een brief door de bus gedaan en ik ben nog even blijven wachten. Daphne bleek tegen Richard te hebben gezegd dat ze een rare gek rond het huis had zien lopen. Toen mijn zoon de brief had gelezen, antwoordde hij: `die gek is mijn vader'. Hij kwam naar buiten en onze ontmoeting was een wonderbaarlijk moment. Met tranen in mijn ogen heb ik gezegd dat ik opnieuw zijn vader wilde zijn en de opa van zijn kinderen.''

Petr Krajicek is Daphne Deckers eeuwig dankbaar voor haar bemiddelende rol. ,,Daphne is een fantastische vrouw, zij wilde het contact tussen Richard en mij herstellen om de familie weer bij elkaar te brengen. En hun dochter Emma heeft ook geholpen, want zij wilde meteen met opa spelen. Ik ben nu een gelukkig mens. Mijn zoontje Petr uit mijn tweede huwelijk is acht jaar, hij verzamelt alles over Richard en wil later net zo goed tennissen als zijn halfbroer.'' En Michaela heeft voor haar verjaardag een mooie brief gekregen van Richard, die zijn halfzusje ook van adviezen voorziet. ,,Ik vind het heel leuk dat ik Richard nu vaker zie dan vroeger'', zegt Michaela, die haar achternaam nimmer als een last heeft ervaren. ,,Ik zou juist net als Richard graag Wimbledon willen winnen.''

Drie jaar verbleef Michaela Krajicek met haar ouders in Tsjechië. Vanaf september zet ze als lid van Jong Oranje haar tennisopleiding voort in Nederland. Vader Petr heeft al een huis gekocht in Almere, op twee minuten lopen van de hal die het oude Frans Otten-stadion in Amsterdam voor twee jaar zal vervangen als het trainingscentrum van de Nederlandse tennisbond (KNLTB). Toch blijft de in Delft geboren en in Praag wonende Michaela Krajicek een kind van twee culturen. ,,Ik houd van de muziek van Marco Borsato en de Tsjechische popgroep Lunetic'', zegt ze, lachend. Haar schoolopleiding blijft ze gedeeltelijk in Tsjechië volgen. ,,Omdat het me in het Tsjechisch toch beter afgaat dan in het Nederlands.''

Michaela zal de stage bij de KNLTB in Almere ook blijven combineren met de trainingen bij haar club Stavanice in Praag. ,,We beschikken daar over uitstekende faciliteiten'', legt vader Krajicek uit. ,,Een telefoontje en diverse toptrainers staan in Praag voor haar klaar. Michaela speelt deze zomer ook competitie voor haar Tsjechische vereniging. Maar de Nederlandse bondscoach Hans Feleus bood ons een plek aan bij Jong Oranje. Voor de ontwikkeling van Michaela is het ook beter als ze met Nederlandse jeugdspeelsters gaat trainen. In Tsjechië is ze de nummer één op de ranglijst van speelsters tot twaalf jaar en tweede in de categorie tot veertien jaar. Ik verwacht dat ze die positie ook in Nederland zal veroveren.''

Petr Krajicek heeft namelijk al bepaald dat zijn dochter voortaan voor Nederland uit zal komen, hoewel de Tsjechische tennisfederatie hem dat niet in dank afneemt. ,,Maar ik ben niet vergeten dat de Nederlanders mij na de Praagse Lente in 1968 een kans hebben gegeven in dit land een nieuw bestaan op te bouwen'', zegt hij. ,,Bovendien is mijn familie tijdens het communistische regime schandalig behandeld door de collaborerende bevolking. Mijn vader werd als jurist vervolgd en mijn moeder werd haar pensioen afgenomen. Ik mocht niet studeren, omdat ik weigerde lid te worden van een communistische jeugdgroepering. Die wonden zullen nooit meer helen.''