Wachten bij de kachel

De beklimming van `Mount Tongariro', 1968 meter, duurt ruim een uur. De regen maakt de wandeling zwaar en de mist verhult de schoonheid van het landschap. Onder de regenjas zijn de kleren nat van het zweet en in de rugzak is de meegebrachte proviand zompig. De mooiste tocht van Nieuw Zeeland? Laat me niet lachen. Vijf minuten na aankomst op de top echter, komt de zon te voorschijn en verandert de grauwe wereld in een paradijs.

Het groen glinstert in het licht. Tot aan de einder glooien de berghellingen. De top van de vulkaan `Mount Ngauruhoe' is met maagdelijk witte sneeuw bedekt en lijkt verrassend dichtbij. Verder in de achtergrond zijn de contouren zichtbaar van de hogere `Mount Ruapehu', het bovenste gedeelte verborgen in de wolken. Beneden ligt een mysterieus maanlandschap, de zogeheten Rode Krater, waar niets groeit. Kleine stipjes zijn zichtbaar; wandelaars die zich naar de voet van Tongariro begeven.

Genoeg genoten, besluit Moedertje Natuur na dertig minuten en trekt het doek dicht. Een nieuwe regenbui verbergt het panorama achter een grijze sluier. Maar in dat halve uurtje heeft de Tongariro Crossing haar reputatie als beste `one-day trek' in Nieuw Zeeland waargemaakt.

,,Het regent nu al drie dagen onafgebroken'', had een Amerikaanse toerist een dag eerder bij aankomst in de `National Park Lodge' gezegd. Samen met tien anderen zit hij voor de gaskachel in de lounge van het hotel vlakbij `Tongariro National Park'. De stemming is tot nul gedaald. Het advies dat ik kreeg van een Nieuw-Zeelandse vriend om de tocht te maken, lijkt slecht. Bij het horen van mijn plan om na aankomst op Auckland zo snel mogelijk door te vliegen naar het Zuid-eiland, reageerde hij verontwaardigd. `Alsof het Noordereiland niets te bieden heeft'. Ik kon volgens hem niet op vakantie in Nieuw-Zeeland zijn geweest zonder deze tocht te maken.

De kleumende toeristen bij de kachel dachten hetzelfde. Ze kwamen hier voor de `crossing' en hebben nu al dagen moeten doorbrengen met kaartspelletjes en monopoly. Zelfs de wandelaars die bereid waren het slechte weer te trotseren, konden geen vervoer regelen naar het beginpunt van de `hike'. Normaal gesproken zorgt de hoteleigenaar voor transport, maar met het slechte weer zijn er onvoldoende klanten.

,,Morgen ga ik de tocht maken!'', zegt de Amerikaan opeens. ,,Mijn vliegtuig vertrekt over een paar dagen en ik ben het wachten zat.'' Zijn voorstel vindt gehoor bij de andere wandelaars en nu er eindelijk genoeg gegadigden zijn, wil de hoteleigenaar de groep naar het beginpunt van de tocht brengen.

De dag begint met een waterig zonnetje en het lusteloze groepje van de vorige dag ontdooit. Opgetogen wordt er gepraat en vol goede moed smeren we zonnebrandcrème op de wangen. Het landschap belooft een indrukwekkende tocht. Nguarahoe en Tongariro zijn zichtbaar. De witte sneeuwtoppen contrasteren met de zwarte hellingen. Hier op de voorgrond is het bruine helmgras een halve meter hoog. De heide bloeit, overal staan paarse bloemen. En dan begint het te regenen.

Het eerste gedeelte van de wandeling voert over lavagesteente. De donkere grond is poreus en bedekt met korstmos. Een half uur later heeft de regen het rotspad bijna onbegaanbaar gemaakt. Boven wacht de Zuid-Krater, een onvruchtbaar, plat gebied bedekt met duizenden, kleine, grijze rotsen. De regen is hevig geworden en het zicht is verminderd tot vijf meter. Na nog een paar heuvels wacht in de Rode Krater de afslag naar Mount Tongariro. De striemende, koude wind blaast in onze gezichten. De wandeling is een missie geworden. Totdat op de top de zon gaat schijnen, het prachtige panaroma zichtbaar wordt en de tongen weer in beweging komen.

De terugtocht brengt ons terug in de regen. Losliggend, nat gesteente verschuift onder elke stap. Een aantal kilometer verderop liggen de Emerald Lakes. Zelfs in het slechte weer is de turkooise gloed van het water duidelijk waarneembaar. Het ruikt naar zwavel. Plasjes grijze modder borrelen op en overal hangen spiralen van stoom. Door het temperatuurverschil tussen hete water en koude buitenlucht hangt er een dichte mist.

Het laatste gedeelte van de tocht voert door dicht bos. Bij het eindpunt schijnt de zon pesterig, na een hele dag regen. Voor de mooiste tocht van Nieuw Zeeland moet je wat over hebben.

De Tongariro Crossing telt slechts een paar steile beklimmingen. In Whakapapa Village en National Park is accomodatie. Hoteleigenaren regelen in de meest gevallen vervoer naar begin en eind van de tocht.