BLADEN

Tuin

Nu het af en toe ophoudt met vriezen en regenen, wil je wel eens aan de slag in de tuin, niet dromen, maar doen. De niet-glossy maandbladen Mijn Tuin en Tuinieren wekken de suggestie dat ze daarbij zouden kunnen helpen. Helaas is Mijn Tuin ten prooi gevallen aan `sfeer'. Welk onderwerp er ook bij de kop wordt genomen, het is een en al `sfeer' en `gevoel'. `Landelijk buitengevoel', `gevoel voor traditie', `het gevoel van het groene gras onder je voeten' of `outdoor-sfeer' op het woonterras. Tussen de overdaad aan sfeerfoto's staan spaarzame tips: voor de moestuin, voor kersen in de tuin, vijvertips en tips voor tuinpadstenen. Tuinieren daarentegen staat vol begrijpelijke en uitvoerbare tips voor wat er in mei allemaal te doen valt in de tuin: hoe terras en balkon te verven en te beitsen, graskanten netjes te maken, onkruid te lijf te gaan, petunia's en zomerbollen te planten, buxus te snoeien. Verder onder meer van alles over pioenrozen, kleine kruidentuintjes, vijverbeplanting en -vissen, laat- en langbloeiers, hanging baskets en tips voor een allergie-arme tuin.

Mijn Tuin, ƒ8,25. Tuinieren, ƒ7,50.

Huis & Wonen

Wie de blik naar binnen werpt, kan voor inspiratie terecht bij de glossy woonbladen. Eigen Huis & Interieur is vanouds iets meer geïnteresseerd in architectuur en belicht uitgebreid de nieuwe buurt Céramique in Maastricht, die onder de bezielende leiding van stedenbouwkundige Jo Coenen tot stand kwam. Er wordt gewoond, gewerkt en gewinkeld en dus passeren onder meer woonwinkels, cafés en restaurants en een designhotel de revue, en een penthouse in de bij EH&I zo geliefde klinische, minimalistische stijl. In minimale stijl ook een mooi, maar saai `droomhuis' in Antwerpen, een klassiek, iets warmer victoriaans herenhuis in Londen en een `zen'-huis in Sydney waar de ingetogenheid je inmiddels naar de keel vliegt. Gelukkig brengt het blad ook een voormalige tassenfabriek in Londen met wat menselijker kleuren, minder voor de hand liggend meubilair en zelfs kunst. Informatief zijn de producties over relaxstoelen en stapelstoelen, maar de tien pagina's auto's en de 44 beste banken bieden ondanks de hoeveelheid weinig informatie; ze wekken de indruk eerder een dienst te bewijzen aan de adverteerders in het blad dan aan de geïnteresseerde lezer. Jammer dat er niet meer plaats is voor meer journalistieke producties als het Estafette-interview – deze keer nodigde de jonge ontwerper Job Smeets de gearriveerde Gijs Bakker uit. Elle Wonen is altijd jonger, vrolijker, menselijker en speelser geweest dan het keuriger EH&I – een beetje een afspiegeling van de onovertroffen, sprankelende, Britse Elle Decoration. Maar de bladen kruipen naar elkaar toe. Met uitzondering van de korte tijd geleden al in Elle Decoration gepubliceerde productie over een Amsterdamse etage, fantasievol en lowbudget `Eersteklas tweedehands' ingericht, treft de lezer toch weer veel van hetzelfde minimalistische wit en grijs aan. De uitvoering van de badkamerideeën vereist vooral een zee van ruimte en een kist geld. Verder veel Hollands design. Een portret van de Koninklijke Tichelaar aardewerkfabriek in Makkum, die tegenwoordig samenwerkt met ontwerpers als Hella Jongerius en Ettore Sotsass. En een shopping-productie met oud en nieuw Hollands design: delftsblauwe vaas met kast van Piet Hein Eek, ouderwetse geblokte theedoek met stoel van Marcel Wanders. `Hebbedingetje van de maand': een prachtig ontworpen, klein Zweeds prefab buitenhuisje voor twee ton. Droom van de maand: een oud postkantoor met een zwembad op het dak.

Eigen Huis & Interieur, ƒ12,50. Elle Wonen, ƒ9,95.

Vrouwen

Nouveau bestaat 15 jaar en dat soort jubilea zijn altijd een gelegenheid voor een blad om eens flink uit te pakken. Maar alleen de marketingafdeling heeft z'n best gedaan met een bel & win-actie met luxe cadeaus, redactioneel is het mager. Een aardig stuk over schoonmoeder worden en een ontroerend artikel over een joodse vrouw die voorgaf arisch te zijn en met een nazi-officier trouwde. Foto's met korte teksten van `grandes dames' van de Nederlandse cultuur die hun opvolgers aanwijzen – Wina Born gunt Joep Habets de eer, hij zit er wat bedremmeld en onscherp bij te kijken. Een grabbelton van willekeurige bijzondere reisjes `als je iets te vieren hebt'. En verder veel decoratieve bloemen (in vazen, op stoelen, op jurken) om huis en lijf op te vrolijken. Opvallend is de schaamteloze, twee pagina's lange reclame, geschreven door de hoofdredactrice, voor het hype-wondermiddel Crème de la Mer (piepklein potje: ƒ450). Als kroon op de jubileumfeestvreugde trakteert de redactie ons op een fotoserie rond het getal 15 – 15 redactieleden, 15 euro's, 15 rozen, -15 brillenglazen, 15 uur vliegen, 15 feestslingers. Elegance, nestor onder de glossy's, richt zich net als Nouveau op de wat luxe-klassiekere, niet meer zo piepjonge lezer. Gelukkig doen ze dat wat intelligenter en niet zo mierzoet. Het meinummer heeft, wellicht onder invloed van het Maxima-charme-offensief (er is ook een pagina Maxima-tassen), een stevige Latijnse inslag. Bijgevoegd is een extra Barcelona-gidsje. En in het nummer zelf treffen we veel warmbloedige vrouwen: in een degelijk interview met Isabel Allende, een portret van de Spaanse actrice Penelope Cruz, een boeiend portret van Dora Maar met aandacht voor het eigen werk van deze ex-van-Picasso, een interview met de weduwe van Astor Piazzolla. En in het verlengde daarvan: een reisreportage uit Argentinië en een artikel over de tango. Veel te lezen dus. En dan vieren ze nog niet eens een jubileum. Nouveau, ƒ8,95. Elegance, ƒ9,95.