Alleen kale muziek telt bij onmodieus Line Up

Wat is dit? Het gezelschap dat de Pompoen is binnengesloft en zich breeduit voor het podium heeft laten zakken, de plastic tassen stevig vastgeklemd, lijkt zich slechts één vraag te stellen: waar zijn we nu in godsnaam beland? De club is gekleed in `Zebra'-tenue, de naar Zeeman en Wibra vernoemde omschrijving die `wrede' jongeren hanteren voor kleren die het net niet zijn, en kijkt naar een vijftal heren op het podium dat nog veel minder eigentijds oogt. Twee van de musici dragen zelfs lang haar volgens de normen van de jaren '70 en de aankleding van de hele band lijkt voor vijfhonderd gulden aangeschaft op de Koninginne-vrijmarkt.

Dat er tussen de twee onmodieuze groepen niets ontstaat wat ook maar lijkt op communicatie – na twee nummers gaan de toeristen weer af – heeft te maken met hun intenties. De toeristen willen best meedoen met de tijd maar kozen uit de verkeerde postordergids, terwijl de musici doelbewust de mode willen negeren. Hun held is namelijk de blinde pianist Lennie Tristano (1919-78), een legendarische goeroe die zijn leerlingen voorhield dat het uitsluitend om de kale muziek ging. Saxofonist Jimmy Halperin (1958), de enige die nog zelf les van hem kreeg, doet zijn best diens boodschap onbezoedeld uit te dragen. Hij ziet af van elk gemakkelijk effect, zijn toon is droog en ingetogen.

Ook aan het spel van de Noorse trompettist Togrim Sollid kleeft niets briljants, soms klinkt hij zelfs als een hoornist die zijn hand diep in zijn beker heeft gestopt. Dat het kwintet soms toch weet te raken, bijvoorbeeld in een parafrase op de standard Sweet Georgia Brown is vooral te danken aan drummer John Engels. Dat drummers alleen maar tik-tik-tik mogen doen, een van de oekazen van Tristano, daar heeft hij schijt aan, net als aan de kledingconventies van het kwintet. Hij draagt zelfs joyeus een zijden sjaaltje al was het om daarmee te onderstrepen dat Hare Majesteit hem dezer dagen met een lintje heeft onderscheiden.

Een vervuild Amsterdam in katerstemming, een verward publiek en een nerveuze band, er zat weinig mee bij de première van het kwintet Line Up onder leiding van de jonge bassist Thomas Winther Andersen. Maar gelukkig was er drummer John Engels, die, pensioengerechtigd inmiddels, wel meer musici uit de prut wist te halen, men denke bijvoorbeeld aan Chet Baker. Met zijn expertise en enthousiasme moet Line Up de komende dagen minstens in de buurt kunnen komen van het niveau dat in 1998 in de studio werd bereikt voor de cd met diezelfde titel. Ondanks het openingsstuk Far Away waar in de oerversie van Jerome Kern ook nog eens `Long ago' voor stond.

Concert: Line Up o.l.v. Thomas Winther Andersen. Gehoord: 1/5 Pompoen, Amsterdam. Verder: t/m 5/5.

    • Frans van Leeuwen