Komisch verval van drie sterren

In de lunchvoorstelling Temple Taylor & Garland worden de bejaarde filmsterren Shirley Temple en Elizabeth Taylor uitgenodigd voor een talkshow. Onverwachts komt vlak voor de opnames ook de opvallend jeugdig ogende Judy Garland opdagen, die haar collega's treiterig confronteert met hun onvermogen om te zingen of te tappen. Ook hun eigen levensverhaal is goeddeels weggezakt in de nevels van de tijd. Taylor kan zich niet herinneren hoe haar eerste man en haar eerste film heetten. Shirley Temple weet niet eens meer hoe ze zelf heet.

Met Temple, Taylor & Garland schreef Bodil de la Parra voor het Bellevue Lunchtheater een komedie die veel ruimte biedt voor de drie actrices om hun komische talenten uit te buiten. Zelf speelt ze Liz Taylor als een drankzuchtige lellebel die met scherpe flair haar verval tracht te maskeren. Maar tijdens een tapdans valt ze door het achtergordijn en verzwikt haar enkel. Margôt Ros – die in de vorige lunchvoorsteling Onder mannen indruk maakte als dove secretaresse – speelt de slanke, soepele Judy Garland. Zij is de valse aanjager die met tomeloze energie het publiek behaagt met knipoogjes, dansjes, en liedjes. Door het oprakelen van de drie levensverhalen vol drank, pillen en kinderslavernij, ontmaskert ze de Hollywood-idylle.

Wimie Wilhelm is de demente Shirley Temple, die bij haar opkomst meteen de eerste slappe lach oogst, dankzij het contrast tussen de kinderlijke papillotten en haar forse gestalte en lompe bewegingen. Terwijl Garland en Taylor kibbelen, speelt Wilhelm een prachtige rol in de zijlijn, als een soort wezenloos, gedrogeerd kind. Margôt Ros heeft de mooiste stem, maar Wilhelm weet het meeste te ontroeren als ze na het horen van de eerste zinnen van `Somewhere over the Rainbow' plots uit haar dementie ontwaakt en met diepe, onvaste stem het refrein zingt.

Regisseur Matthijs Rümke laat de dames lekker hun gang gaan, zodat ze onbeschaamd met stoel en al door het decor mogen vallen of in slaap vallen met hun gezicht in een bord met gebakken ei. Leukste vondst is dat Wilhelm te pas en te onpas overschakelt naar het Ghanees, omdat Shirley Temple in haar tweede leven ooit ambassadrice is geweest in Ghana.

De tekst van De la Parra speelt wel aardig met het thema van verval en de schaduwzijde van Hollywood, maar ze laat ook veel liggen. Zij heeft een mooie opzet gemaakt, die ze niet genoeg heeft uitgewerkt. Veel verder dan de beginsituatie komen we niet. Gelukkig wordt dit gebrek ruimschoots vergoed door het extreem komische spel van de drie dames.

Voorstelling: Temple, Taylor & Garland door Bellevue Luchtheater. Tekst: Bodil de la Parra. Regie: Matthijs Rümke. Gezien: 29/4 Bellevue Amsterdam. Aldaar t/m 20/5. Inl.: (020) 530 5301 of www.theaterbellevue.nl.