Taxi in Boedapest

In het centrum van Budapest probeer ik, geheel in de geest van onze minister van Verkeer, twee taxichauffeurs tegen elkaar uit te spelen om me voor zo min mogelijk florinten naar de plaats te brengen waar ik die avond moet optreden. Stom, want zoiets kan je in Amsterdam al een pak slaag opleveren maar in het walhalla voor de vrije ondernemers, in Hongarije, is het domweg spelen met je leven. De chauffeur die veel te veel vraagt probeert, als ik hem afwijs, plankgas achteruitrijdend niet alleen mij en m'n saxofoon te torpederen, maar laat ook nog eens overduidelijk z'n schouderholster zien aan een concurrerende taxi die het waagt in m'n buurt te komen. Net als ik dan toch maar besluit die veel te dure taxi te nemen, geeft m'n gsm drie korte biepjes ten teken dat er een e-mail voor me is. Maar dat weet m'n maffiose taxidriver natuurlijk niet. Hij houdt me voor een undercover politie-agent of voor een Hongaarse Peter R. de Vries, maar stuift in elk geval met een noodgang weg. Het blijkt een mailtje van een jazzliefhebber in Nederland die weet te melden dat Business Nieuws Radio waarschijnlijk de zendvergunning moet inleveren omdat de frequentie waarop het station opereert aangewezen was voor `jazzmuziek' en niet voor `beursberichten'.

Dit bericht brengt mij in een moeilijk parket, want ik houd beroepsmatig nogal van jazz maar tegelijk vind ik BNR het beste radiostation van Nederland. Waarbij wel aangetekend dat ik met jazz heel wat anders bedoel dan 99% van die mij zo irriterende `jazzliefhebbers' voor ogen (en oren) hebben en dat ik BNR het meest apprecieer als het niet over aandelen of beurskoersen gaat.

Tijdens de soundcheck met wat onwillige Magyaarse geluidstechnici bedenk ik een even geniale als polderachtige oplossing. Waarom overdag geen BNR en 's nachts, als BNR toch niet uitzendt, een hippe jazz-zender. Jammer voor die lekkere funk en soulmuziek die ze nu in de avond en nacht uitzenden, maar dan is BNR tenminste gered en hoort Nederland na jaren weer eens wat `improviseren' is, en dat is bikkelhard nodig gelet op het gestoethaspelde verbaaltaaltje waarin gezaghebbend Nederland zijn onderdanen of medewerkers meent te moeten toespreken. Zonder aan de kosten te denken bel ik met de gsm rechtstreeks naar de Vondelstraat in Amsterdam waar BNR gevestigd is. ,,Geef me de baas eens even'', vraag ik aan de dienstdoende telefonist. ,,Die doet even een uitzending, geef je nummer maar dan belt ie straks terug.'' Dat is toch schitterend! Een baas van een radio-station die niet in overleg is met de ondernemingsraad, die niet op een opfriscursus in de Ardennen zit, die niet bezig is z'n station aan RTL te verkopen, of zijn personeel af te knijpen maar die gewoon radio maakt.

Even na zessen belt baas Bicker Caarten me terug, of het de gewoonste zaak van de wereld is dat een baas van een radiostation terug belt. Daar hoef je in Hilversum niet mee aan te komen, daar nemen ze niet eens de telefoon op of verbinden je dertig keer met een toestel dat in gesprek is. Bicker Caarten blijkt al op de hoogte van het frequentie-verliesverhaal, maar is er niet van onder de indruk. ,,Van der Ploeg denkt dat hij de beslissing om de jazzfrequentie aan BNR toe te wijzen niet had mogen nemen. Dat kan best, maar dan moet iemand anders alsnog die beslissing maar nemen'', is het laconieke antwoord. ,,Maar Dulfer, als jij jazz op onze zender wil hebben kunnen we daar best een keertje over praten, kom maar eens langs in de Vondelstraat. We wilden je juist vragen voor een wekelijkse column dus misschien vinden we zo een oplossing.''

Na afloop van het optreden neem ik met een paar bandleden een taxi terug naar het hotel. Onder invloed van Hongaars bier en het gesprek met Bicker Caarten bied ik de chauffeur aan iets voor hem de spelen om op die manier de ritprijs tot EEG richtlijnen terug te brengen. ,,Scheisse'', is het antwoord in perfect Hongaars.

(www.hansdulfer.nl)

    • Hans Dulfer