`Mister Amsterdam' krijgt hockeyers niet aan de praat

Zijn patiënten moeten het hem maar niet kwalijk nemen, maar Joep Brenninkmeijer, huisarts te Amstelveen, zou deze week het liefst zelf op de behandeltafel gaan liggen. Drie gespeeld, drie verloren en zo goed als zeker uitgeschakeld voor een plaats in de play-offs. Daar wordt een mens niet vrolijk van. ,,Ik heb hier nauwelijks woorden voor', stamelde de interim-coach van hockeyhoofdklasser Amsterdam gisteren, na de 2-0 nederlaag tegen HGC.

De nummer drie van de ranglijst onderstreepte nog maar eens dat Amsterdam een even talentvol als wankelmoedig gezelschap is, dat bij de minste of geringste tegenslag bezwijkt onder de eigen hoogmoed. Zonder strafcornerschutter Bram Lomans, herstellende van een kijkoperatie aan de enkel, doorstond HGC het eerste kwartier, met dank aan doelman Guus Vogels vooral, om het duel daarna simpel naar de hand te zetten, met doelpunten van Rob Short en Ronald Brouwer (strafbal): 0-2.

Daarmee leed Amsterdam de derde nederlaag op rij, na eerder over de knie te zijn gegaan bij de twee laagvliegers uit het Amsterdamse Bos, Hurley (1-0) en Pinoké (2-1). Met nog twee duels in de reguliere competitie voor de boeg (SCHC en Oranje Zwart) lijkt de rol van de club uit het Wagener-stadion uitgespeeld. De achterstand op nummer vier HCKZ is opgelopen tot drie punten. Alleen de nummers één tot en met vier – koploper OZ is al zeker – plaatsen zich voor de play-offs.

Voortijdige uitschakeling is een hard gelag voor de club die denkt en rekent in miljoenen, zichzelf kortgeleden nog uitriep tot favoriet voor de landstitel en op basis van de individuele kwaliteiten allang een play-offsplaats had moeten veiligstellen. Zo vond ook Brenninkmeijer. ,,Het is beschamend dat het zover is gekomen.'

Zelfbeklag voerde gisteren de boventoon na een duel waarin Amsterdam, spelend zonder het geschorste heethoofd Jaap-Derk Buma, vooral met zichzelf overhoop lag. Illustratief voor de sportieve ellende was de uitvoering van de strafcorner van Robin de Vries. Het wapen dat dit seizoen al meermalen met succes in stelling werd gebracht, haperde ditmaal opzichtig. ,,Misschien zijn we wel helemaal niet zo goed als we dachten', somberde Marten Eikelboom.

In een poging de neergang te verklaren, verwees de aanvaller naar de stroeve relatie met de anderhalve week geleden weggestuurde trainer-coach Ton Wisse. Eikelboom: ,,We hebben het te lang laten doorsudderen en betalen daar nu de rekening voor. We hebben onszelf langzaam maar zeker in slaap laten sussen door de goede resultaten in het begin. Al is Wisse niet de hoofdschuldige. Dat zijn wij namelijk, de spelers.'

Vraag is evenwel of Amsterdam, al jaren een broeinest van intriges, niet te snel heeft afgerekend met Wisse. Onder zijn opvolger vergaat het de ploeg immers van kwaad tot erger. Eikelboom verwierp die suggestie gisteren. ,,Het vertrouwen was weg en daarmee de basis om verder te gaan.'

Wisse had drie weken geleden de euvele moed om Eikelboom in het duel tegen HCKZ (4-3 nederlaag) naar de kant te halen. Dat had hij beter niet kunnen doen. Twee dagen later zat aanvoerder Peter Windt bij het bestuur met het verzoek één of meerdere wijzigingen door te voeren in het begeleidingsteam. Het bestuur deelde die mening, maar sommeerde de middenvelder eerst van gedachten te wisselen met Wisse.

In dat gesprek kreeg Windt te horen dat ook Wisse in was voor verandering, al zat de international niet te wachten op de toezegging dat de selectie vaker in het stadion zou trainen. Maar voor een uitbreiding van de technische staf, met `motivator' Brenninkmeijer op de achtergrond, bleek Wisse niet te porren, waarna voorzitter Jons Hensel de tweedejaars coach op non-actief zette.

,,Totaal verrast' verklaarde Wisse te zijn door het ontslag, hoewel de oud-trainer van overgangsklasser Alkmaar door de spelers al geruime tijd Ton Wippe werd genoemd. Zijn trainingen lieten volgens hen te wensen over en toen Wisse, in de ogen van de meeste spelers `een type-schoolmeester', voorafgaand aan het duel met HCKZ geen teambespreking hield, was de maat vol.

Critici ontwaarden de hand van Brenninkmeijer. Maar die wordt ,,pisnijdig' van verhalen als zou hij, de eerzuchtige oud-coach met de indrukwekkende staat van dienst, (opnieuw) een coup hebben gepleegd. Geïrriteerd: ,,Alsof ik zonodig moet! Nadat drie kandidaten hadden afgezegd, kwam het bestuur bij mij uit. Ik steek m'n nek uit omdat Amsterdam dat vraagt en ik tegen deze club geen `nee' zeg.'

Maar na drie nederlagen is ook Mister Amsterdam ten einde raad. Schuldbewust: ,,Ik heb deze ploeg niet aan de praat gekregen. Dat neem ik mezelf kwalijk. In de trainingen lopen die jongens over van ambitie, om vervolgens in wedstrijden aan faalangst ten onder te gaan. Zo van: o jee, de play-offs gaan wellicht aan onze neus voorbij.'

Of is troubleshooter Brenninkmeijer een icoon uit het verleden, en laat zijn kennis te wensen over? Hoofdschuddend: ,,In tactisch opzicht is er niet zoveel veranderd, al willen sommigen anders doen geloven.' En met een knipoog: ,,Bovendien ben ik de laatste jaren niet aan het golfen geweest.'