Lintjeloos

Alweer geen lintje. Wat doe ik fout?

Het stemde me al mismoedig dat ik de afgelopen maanden niets te horen kreeg, maar ik hield me overeind met de wetenschap dat sommige mensen de onderscheiding bij verrassing uitgereikt krijgen. Dus elke keer als de bel ging, zag ik in gedachten een heraut van burgemeester Cohen de trap beklimmen. ,,Behaagt het u terstond naar het stadhuis te komen?'' hoorde ik hem al vragen. Ik klopte rustig het zand van een net verschoonde kattenbak van mijn handen en zei droogjes: ,,Ik had u verwacht.''

Maar niks.

Inmiddels begint het mij te dagen wat er elk jaar verkeerd gaat. ,,Wie een koninklijke onderscheiding wil aanvragen, moet daar lang tevoren mee beginnen'', stond in deze krant te lezen. ,,Zo is het verstandig om van tevoren contact te zoeken met de gemeente.'' Dit moet gebeuren door iemand uit je omgeving.

Mijn omgeving? Is het vreemd dat ik dan in de eerste plaats aan mijn vrouw denk? ,,Heb jij nog iets.. eh... geprobeerd voor een lintje?'' vroeg ik terloops.

,,Aan wie had je dan gedacht?''

,,Aan me-mezelf'', zei ik.

Haar ogen werden groot en hard. ,,Welke verdiensten had ik moeten opgeven?'' vroeg ze. ,,Iets in het huishouden misschien?''

Dit was gevaarlijk terrein en ik besloot het gesprek dan ook onmiddellijk af te breken. Mijn kinderen dan – konden die een volgende keer geen duit in het zakje doen?

,,Hallo, lieve meid'', belde ik met een mond vol honing mijn dochter, ,,hoe staan de zaken?''

,,Moet ik weer op de kat passen?''

,,Hoe sta jij tegenover de lintjesregen?''

,,Flauwekul natuurlijk'', zei ze. ,,Ik ben blij dat jij daar niet belangrijk genoeg voor bent.''

Uiteindelijk kwam ik, nog steeds onverrichterzake, bij mijn hoofdredacteur terecht. Het was in zijn kamer een va-et-vient van mensen die hem bedankten voor reisjes, opslagen, bevorderingen én koninklijke onderscheidingen.

,,Ga niet zitten'', zei hij, ,,want ik moet naar het stadhuis.''

,,Ik ben er dit jaar weer niet bij'', zei ik zuur.

,,Volgend jaar ook niet'', zei hij zonder aarzeling. Hij houdt van de verbale kopstoot. ,,Of kun je me een goede reden geven?''

,,En als ik dan wéér een heel jaar stukjes schrijf?''

,,Ik weet niet of dat zo'n goed idee is. Bel mijn secretaresse voor een afspraak. Burgemeester Opstelten wacht op me. Dat is de beste lintenopspelder van Nederland.''

Hij keek bij de deur nog even om, maar zonder veel compassie. ,,Waarom heb je het niet aan je lezers gevraagd? Je beweert toch altijd dat je zoveel lezers hebt? Daar zal toch wel één persoon bij zitten met voldoende invloed?''

,,Daar val ik mijn lezers niet mee lastig'', zei ik fier, ,,hoewel ik besef dat ik niemand kan tegenhouden.''

    • Frits Abrahams