Sipke

Max en Vera zaten achter de heg van de burgemeester en zijn vrouw die zo van poedels hield. Ze waren aan het belletje trekken. Ze hadden het al een keer gedaan, en dat was heel goed afgelopen. De burgemeester had de deur zelf opengemaakt en verbaasd en boos om zich heen gekeken. Hij had een lepel in zijn hand en een servet om zijn hals. Max en Vera waren na het aanbellen keihard weggelopen en hadden zich verstopt achter de heg. Ze lachten zich een hoedje. Nu gingen ze het nog een keer doen, daar gingen ze.

Terwijl ze door het gras slopen, hoorden ze in de verte de poedels van de burgemeestersvrouw. Ze had er zeven, allemaal wit, maar niet allemaal even groot. Er was er eentje zo groot als een herdershond en er waren twee bijna zo klein als een marmot. De rest zat er tussenin. De honden waren binnen in het huis. Ze blaften en keften. Af en toe klonk de stem van de burgemeestersvrouw die riep dat ze stil moesten zijn.

Max en Vera keken elkaar aan.

,,Doen we het?'' fluisterde Max. Hij maakte zich toch een beetje zorgen. Hij was ook niet zo dol op honden.

,,Natuurlijk'', siste Vera opgewonden. Ze trok Max mee naar de voordeur. De bel hing te hoog voor de kinderen. Max tilde Vera op. Ze drukte uit volle kracht op de knop. Binnen begon het meteen te dingdongen.

Ze holden weg, terug naar de heg.

Net op tijd!

De grote deur van het huis van de burgemeester vloog open en daar was hij weer, groot en breed en met zijn enorme snor. Hij keek woedend om zich heen. Achter hem blaften de poedels en ineens waren die ook in beeld.

De kleine poedels doken tussen de benen van de burgemeester door, de groten duwden hem aan de kant. Met z'n allen holden ze de tuin in. Als laatste kwam de burgemeestersvrouw te voorschijn.

,,Hier! Hier!'' riep ze.

,,Wat drommel!'' brulde de burgemeester die onderuit was gezakt op de drempel, ,,wat is hier allemaal aan de hand?!?''

,,Hier hondjes, hier!'' riep de burgemeestersvrouw die een mooie jurk droeg en schoenen met hoge hakken. Ze struikelde in het grint. Maar de poedels trokken zich niets van hun baasje aan. Ze waren blij dat ze buiten waren.

,,Kom'', piepte Max tegen Vera, ,,we moeten weg.'' De honden kwamen niet echt hun kant op, maar het kon niet lang meer duren of het zou wel gebeuren.

,,Sssstttt'', deed Vera die minder bang was.

,,Haal die honden naar binnen'', schreeuwde de burgemeester tegen zijn vrouw, ,,wat moeten de buren wel niet denken?''

Zijn vrouw had de grootste poedel te pakken. Ze trok hem aan zijn halsband naar de deur en duwde hem het huis in. Twee kleine poedels volgden uit zichzelf. Mevrouw holde op blote voeten de tuin weer in en ving nog twee poedels. Ze gaf ze aan de burgemeester. Een piepklein poedeltje spoot als een lichtstraal zo snel het huis binnen. Nu was er nog eentje in de tuin.

,,Sipke! Sipke!'' riep de burgemeestersvrouw.

Sipke was een middelgrote poedel, helemaal kaal in het midden en met dikke plukken haar op zijn kop en rond zijn poten. Hij scharrelde rond bij de heg. Hij had iets geroken. Of misschien iets gehoord.

,,Ssssttt Max'', siste Vera. Ze moest Max echt vasthouden anders zou hij weghollen, met Sipke blaffend erachteraan. Dan waren ze erbij.

Max hield zijn adem in.

,,Sipke, Sip...Sip...'' De burgemeestersvrouw kwam nu dichterbij. Sipke keek verstoord op. Zijn baasje wilde hem pakken, maar hij danste weg. Het was duidelijk de slimste van de poedels.

,,Sipke kom!'' blafte de burgemeestersvrouw boos.

Toen rook de poedel de kinderen die achter de heg verstopt zaten.

Hij stak zijn neus omhoog en zijn ogen begonnen te glimmen. Vrolijk sprong hij de heg in.

wordt vervolgd