Radicalen in krijtstreep

Het is een lawaaiige lente.

Een groep grote beleggers ziet helemaal niets in de (nog onofficiële) plannen van Nedlloyd om te versmelten met containerrederij P&O Nedlloyd en wil medestanders mobiliseren om de ,,fusie'' te dwarsbomen.

Aandeelhouders bij marktonderzoeksbureau Emis willen een frisse (beurs)koers en blokkeerden de herbenoeming van president-commissaris A. van der Zwan, waarop hij en de twee andere commissarissen afgelopen week opstapten.

Bij Heineken Holding, de dominante aandeelhouder van de gelijknamige brouwerij, eisten beleggers gisteren op de aandeelhoudersvergadering een einde aan het gegroeide verschil in beurskoers met de brouwerij.

Verse conflicten lijken nabij. Vastgoedbelegger A. van Herk meldde deze week dat hij meer dan 40 procent van Nagron (handel en vastgoed) bezit. In een grijs verleden was hij belager van bouwbedrijf IBB-Kondor.

De rode draad in al deze (sluimerende) twisten ligt voor de hand: financiers en geldbeheerders willen meer waar voor hun geld. Zij zijn in rap tempo `geradicaliseerd' en durven de confrontatie aan met managers en met de commissarissen die toezicht moeten houden op de managers. Commissarissen hebben in de Nederlandse verhoudingen doorgaans de feitelijke zeggenschap.

In de aandeelhouderszaaltjes van het bedrijfsleven wordt het spel anders gespeeld dan in de vergaderzaaltjes van de Sociaal-Economische Raad (SER), het overlegplatform van Nederland polderland. De SER heeft een unaniem advies aan het kabinet geformuleerd met nieuwe regels voor het verouderde Nederlandse ondernemingsbestuur. Zowel de positie van de ondernemingsraad als van de aandeelhoudersvergadering wordt versterkt. Het kabinet wil over het advies nog een consultatieronde met beleggers houden, die nu eenmaal niet in de SER vertegenwoordigd zijn. Is het advies al achterhaald voordat het in een wetsvoorstel is gegoten? De ontslagregens die vanuit de telecomsector de economie pijnigen, onderstrepen dat aandeelhoudersbelangen mondiaal prioriteit hebben bij topmanagers. En wie dat vergeet, wordt in rap tempo ondermijnd, zoals bestuursvoorzitter Vallance van British Telecom, die gisteren na een beleggersrevolte aftrad.

En Nederland? Aandeelhouders maken duidelijk dat de lieve vrede ondergeschikt is aan de geliefde beurskoers. Consensus zoeken in Den Haag is politiek correct, maar confrontatie zoeken met de topmanagers is profijtelijker.