Gestolde sprookjes

Voor sommigen is Milaan gewoon te ver weg. Anderen kunnen de vliegticket niet betalen, hebben geen tijd voor een reis of hebben een aversie tegen vakbeurzen. Maar wie wil weten wat het Nederlandse neusje van de zalm op ontwerpgebied is, hoeft dit jaar niet naar Salone del Mobile, de jaarlijks in Milaan gehouden grootste meubelbeurs ter wereld. Dit jaar volstaat een retourtje Amsterdam. In Sociëteit Baby worden onder de naam Via Milano New Dutch Design de nieuwste en meest vernieuwende exponenten van de vaderlandse interieurdesign getoond.

Het deelnemersveld bestaat uit gevestigde namen als Gijs Bakker, Henk Stallinga en Hella Jongerius en telt tevens pas afgestudeerden als Robert Jacobs en Alrik Koudenburg. Stoelen zijn er in alle soorten en maten, maar er zijn ook een optakelbare boomtent en een als behang vermomd cd-rek te zien. Sommige ontwerpen zijn al in productie, terwijl het in andere gevallen unica betreft, die waarschijnlijk nooit voorbij het prototypestadium zullen geraken. Iedere poging een heersende trend in het getoonde te ontdekken, mondt uit in de conclusie dat er geen is. `Vijftig producten' betekent in dit geval `vijftig visies' en `vijftig stijlen'.

Toch is er wel een algemene onderstroom waar te nemen. Speelsheid en fantasie steken overal de kop op, zij het vaak in monumentale en hyperbolische vorm. Op het zware tapijt, dat Kiki van Eijk maakte van met ijzerdraad aan elkaar gebonden plukken wol, is het rozenpatroon uitvergroot tot absurde proporties. Richard Huttens Sexy-Relaxy heeft een erotische uitstraling die je zelden ziet in stoelen. En Job Smeets brengt een hommage aan de oude ambachten met zijn halve meter lange, in massief brons uitgevoerde lepel en sikkel.

Diezelfde Smeets is tevens verantwoordelijk voor het meest mysterieuze object op de expositie. Zijn reusachtige kunststof kruiwagen doet onwillekeurig denken aan bovenmaatse tuinkabouters. Ook de titel van het werk, Elements Toy Time Tool, verheldert niet veel omtrent de functie van het bakbeest. Het is overduidelijk geen conventionele kast of bijzettafel; dit ontwerp is afkomstig uit een universum geregeerd door absurdisme à la Wim T. Schippers. Het is een in polyurethaan gestold sprookje van buitenissige proporties.

Maar ook de ontwerpers die zich bezig houden met de klassieke aspecten van het vormgeven, komen met fantasierijke ideeën voor de dag. Zo boog Edward van Vliet zich over de kloof tussen zogenaamde hoge en lage materialen. Zijn lamp Kaipo heeft een klassiek gevormde voet gemaakt van verzilverd glas en een industrieel ogende kap van kippengaas. Het resultaat is een lamp die eigenlijk niet kan, maar ondertussen zo'n sterke uitstraling heeft dat je er niet zomaar aan voorbij kan gaan.

Functionaliteit en gebruiksvriendelijkheid zijn de designdogma's die Satyendra Pakhale opnieuw creatief invult met zijn Bird-chair. Deze kruising tussen sofa en verloskundige stoel is bedoeld voor middagtukjes en moet dus wel prettig liggen, maar mag ook weer niet te comfortabel zijn. Het extreem smalle zitvlak reduceert de slaaptijd tot de periode tussen wegzinken en de eerste beweging. Bovendien kan de slaper zijn armen nergens kwijt en zal hij automatisch wakker worden als ze een tijdje langs zijn lijf naar beneden hangen.

Ondanks het uitbundige gegoochel met concepten dringt New Dutch Design de bezoekers geen hapklare statement op over de stand van zaken in de Nederlandse designwereld. Je kan je vergapen aan de rieten golven van Roderick Vos' Sari, discussiëren over de Rietveld-antecedenten van Martijn de Swarts Zetstoel of wegzinken in het monumentale zitmeubel van Dumoffice. Maar je hoeft in ieder geval niet te wachten tot juni wanneer de interieurglossies met hun Salone del Mobile-specials komen. En beter nog, je hoeft er niet voor naar Milaan.

Via Milano New Dutch Design: t/m 6 mei in Sociëteit Baby, Keizersgracht 676, Amsterdam. Open 10-18u. (Koninginnedag gesloten) Entree: ƒ7,50.

    • Edo Dijksterhuis