Lionel Richie blijft zijn fans behagen

Een hogere balladedichtheid dan bij Lionel Richie is in Ahoy waarschijnlijk nog nooit gemeten. Zeker de helft van zijn repertoire bestaat uit zwoele soulslijpers en power ballads van het type Hello en All night long. Toch is de 50-jarige Richie na meer dan 30 jaar in de muziek nog steeds geen karikatuur à la Barry White. Daarvoor is hij te energiek en straalt hij te veel vreugde uit bij de manier waarop hij zijn publiek tot dansen en zwijmelen beweegt. Met een gelukzalige lach wees hij op mooie meisjes in de zaal. Wat zou hij daarbij gedacht hebben: `Leuk je te zien', of `zie je na afloop in de kleedkamer'?

Ooit verklaarde de producer van zijn vroegere Motown-funkgroep The Commodores hem voor gek, toen zanger Lionel Richie achter de vleugel plaatsnam om zijn geluk te beproeven met een voor die groep atypische langzame ballade. Easy werd echter een enorme hit en na Three times a lady en Sail on boekte hij ook als solist veel succes. De afgelopen tien jaar werd het relatief stil rond de enige Motownzanger die op het gebied van uithoudingsvermogen en langdurig succes aan Michael Jackson kan tippen. Richie verhuisde naar Island-label en bracht daar vorig jaar een cd uit met de enigszins aanmatigende titel Renaissance, omdat alleen de productie een modern randje geeft aan de ouderwets degelijke popsongs.

De niet werkelijk herboren maar wel onverminderd jeugdige Lionel Richie is boven alles een vakman, die er gisteren in ruim twee uur alles aan deed om het zijn publiek op de eerste van twee uitverkochte Ahoy-avonden naar de zin te maken. Zijn voor soul-begrippen beknopte vijfmansband viel iets te vaak terug op ingeblikte violen en blazers om de orkestrale kauwgomballenpop genoeg body te geven, maar met het spel en de samenzang zat het wel goed. Totdat het Nederlandse televisie- en hitparadefenomeen Starmaker zijn opwachting maakte in Easy, voor een knullig staaltje van ongeschoolde achtergrondzang. Richie was overdreven complimenteus over het meelijwekkende groepje (`The Starmakers') dat schutterig om hem heen fladderde.

Natuurlijk was er de hydraulisch omhoog bewegende piano, waarbij violen op het videoscherm werden geprojecteerd bij het namaak-orkest uit de synthesizer. Even onvermijdelijk was een Commodores-medley met begeleidende jaren '70-filmpjes van minirokken en bombardementen op Vietnam. Funky wilde het niet echt worden in het met nep-blazers opgeluisterde Brick house, maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door de Springsteen-achtige spanningsboog van Dancing on the ceiling, waarin de (echte) saxofonist voor een daverend crescendo zorgde. Het was een van de weinige werkelijk vlammende momenten tijdens een gladde show waarbij opvallend weinig aanstekers werden ontstoken. Don't stop the music en All night long, zong Richie vlak voordat het publiek de nacht in werd gestuurd.

Concert: Lionel Richie. Gehoord: 24/4 Ahoy. Rotterdam. Herhaling: 25/4 Ahoy, 29/5 Martinihal, Groningen.

    • Jan Vollaard