`De wereld is zo kil geworden'

Op 21 maart 1998 schreef oud-senator E. Brongersma een brief aan zijn huisarts, waarin hij hem vroeg zijn leven te beëindigen. Enkele fragmenten:

,,Als je – zoals ik – achterin de tachtig bent besef je terdege en voortdurend dat je voor het einde staat. Maar je weet ook dat het nog wel 10 jaar kan duren. Troosteloos. En misschien nog wel heel pijnlijk en vernederend, die langzame afbraak. Je constateert het dag voor dag. (...)

,,Misschien is de zinloosheid van een leeg bestaan na een druk bezet leven een belangrijke factor. Hoeveel van die afschuwelijke jaren heb ik misschien nog voor me! Ik ben altijd een harde werker geweest en nu is er niets meer, komt er ook niets meer. Die vreselijke leegte dag voor dag en er is niemand meer met wie ik die leegte kan delen, want al mijn bloedverwanten, al mijn naaste vrienden en kennissen zijn dood. De wereld is zo kil geworden. De krant leert me dat ik steeds meer vervreemd van dit bestaan. Het enige wat me rest is te wachten op de dood en een leeg en kil bestel. Niemand en niets heeft mij nodig. Ik ben heel oud, het wachten duurt zo lang, de dood heeft mij schijnbaar vergeten. (...)

,,Het kan alleen maar achteruitgaan. Waarom deze fase nog verlengen? Na rijp beraad vraag ik U dus, weloverwogen, mij de euthanasie te brengen. Als ik aan het einde denk voel ik ongeduld.''(...)