Loempia-eetster leeft gezond, vindt ze

Op de markt in Rotterdam, tussen de patat-kramen, hecht iedereen erg aan een goede gezondheid. Maar stel liever geen vragen over dat lekkere loempiaatje.

Gebraden kip, Turkse pizza, gebakken inktvisringen.

Heerlijke geuren stijgen op tussen de marktkramen aan de Hoogstraat, Rotterdam centrum, dè snack-corner van Rotterdam, tevens een reputatie hooghoudend op het gebied van goedkope kledingzaken. Meneer van der Sluys (51) uit de Maasstad weerstaat alle verleidingen. Hij is op dieet. Niet om af te vallen – wat gezien zijn buikomvang best zou kunnen – maar omdat hij sinds twee jaar Cara-patiënt is. Voor Van der Sluys is gezondheid heel belangrijk. Hij drinkt weinig en heeft al meer dan drie decennia geen trek meer in een sigaret.

Zo mogelijk nog gezonder leeft de 67-jarige L. Spek, eveneens afkomstig uit Rotterdam. Hij heeft weliswaar last van een paar kwaaltjes – hij loopt wat moeilijk en zit met zijn hand in het gips na een ongelukje - maar verder voelt hij zich prima.

,,Ik doe mee met een groot onderzoek van de medische faculteit. Ze zouden me vertellen als ze iets vonden, zodat ik ermee naar de dokter kon gaan. Maar ik hoor niets van ze.''

De zestiger is nooit ergens aan verslaafd geweest, zegt hij ,,Ik eet ook weinig vlees'', aldus Spek, kauwend op de laatste hap van een gebakken visje.

Zelfs de 52-jarige Yame (ze wil alleen haar voornaam kwijt) die in het gezelschap verkeert van een Vietnamese loempia, vindt dat ze gezond leeft. Alleen onderneemt ze geen pogingen meer om te stoppen met roken. Waarom eigenlijk niet? Alle aandacht gaat opeens naar haar loempia. Dan lacht ze even en zegt: ,,Stel mij maar geen vragen meer.''

Niemand zegt vanochtend hardop dat zijn of haar levensstijl weleens ongezond zou kunnen zijn. En voor iedereen is gezondheid eigenlijk wel belangrijk. Maria Truç, afkomstig uit Roemenië, heeft haar levensstijl aangepast sinds haar jongere jaren. ,,Als je vijftig bent,verander je je levensstijl wel'', zegt ze staande voor de kar van Rob van Klaveren – Verse Patat. Dat ze, wijzend op haar buik, ,,een pijntje hier, een pijntje daar'' voelt, weerhoudt haar niet om te genieten van een frietje speciaal. Het is nog vroeg, half elf 's ochtends.

Mevrouw Ouwerkerk uit Ridderkerk is 77. Ze beweegt soepel en oogt vitaal. Op een bankje knabbelt ze op kibbeling met mayonaise. ,,Heerlijk, ik ben een echt vismens.'' Eten is het enige waar ze thuis altijd ruzie overheeft mat haar man. ,,Bij zijn familie aten ze altijd van die vreemde dingen: gruttenbrei en blauwe bliksem. En de groenten waren altijd doodgekookt, er zaten helemaal geen vitamines in. Ze kregen het allemaal aan de maag.''

Die ongezonde eetgewoontes heeft ze haar man nooit kunnen afleren, hoewel ze goed kon koken: ze is kok geweest in het gemeenteziekenhuis.

Alleen een viertal zestigers uit Nijmegen, ieder met een ondefinieerbare vette hap in de hand, komt er rond voor uit dat het toch vooral om `de lekker' gaat: ,,Wij denken vandaag niet aan onze gezondheid. Wij zijn namelijk een dagje uit.''