Herrie met De Niro, Van Oekel

Bij de naar Las Vegas lonkende belofte van `an evening with Fun Lovin' Criminals' moeten veel van de aanwezigen iets anders verwacht hebben dan de bak herrie die gisteren op een vol, warm en gezellig Paradiso werd losgelaten. Te meer omdat het New-Yorkse trio bestaande uit zanger/gitarist Huey, toetsenman/bassist Fast en nieuwe drummer Mackie er prat op gaat dat ze elke hotelbar plat zouden kunnen spelen met de sfeervolle lounge-muziek die ze op hun rustige momenten uit de mouw schudden.

Van hun grootste hit Scooby snacks maakten ze al eens een overtuigende easy listening-versie en de soulpastische Love unlimited is een beheerst nummer in de sfeer van Barry White, de zwoele brombeer aan wie het is opgedragen. Maar Fun Lovin' Criminals is een band met ten minste twee gezichten, en bij het eerste van twee uitverkochte concerten werd vooral het lawaaiige aspect van hun aanstelijke mengeling van hiphop, rock en punkpop onderstreept.

Net als stadgenoten The Beastie Boys zijn de Fun Lovin' Criminals in wezen een aan hiphop verslingerde punkgroep, die er lol in schept om op het podium flink tekeer te gaan. De muziek van hun vierde cd Loco laat zich niet makkelijk in een hokje vangen, maar stuitert tussen al die verschillende muzieksoorten.

Daarbij maken ze het hun publiek niet makkelijk, want tussen de luie groove van Swashbucklin' in Brooklyn en de nietsontziende hardrock van Korean bodega kregen de dans- en springlustigen bijna letterlijk een schop onder de kont door de bonkende bastonen die de ruimte in gepompt werden. Daarboven kon zanger Huey zich nauwelijks verstaanbaar maken, maar dat compenseerde hij met de innemende uitstraling van een kruising tussen een kaalgeschoren Robert de Niro en een jonge Sjef van Oekel.

Humor is een belangrijk ingrediënt van zijn aantrekkingskracht. Juist toen de vermoeidheid bij het sufgeslagen publiek dreigde toe te slaan, presenteerde Huey zijn `acting school', waarin hij een lid van zijn entourage probeerde klaar te stomen voor een rol in een volgende Star Wars-film, compleet met lichtgevende Darth Vader-zwaarden.

In een ander intermezzo speelde hij voor folkzanger met een bloedserieuze vertolking van een Johnny Cash-nummer, opgedragen aan de `vrienden en familie' in de zaal. Die werden alle kanten op geslingerd, van vrolijk meezingen met het gangsterlied Scooby snacks tot omver geblazen worden door ongenuanceerd harde en snelle punksongs. Pas bij hun lange toegift leunden de Fun Lovin' Criminals achterover en klonken ze ontspannen, zoals ze eigenlijk de volle twee uur hadden moeten klinken om er echt een `evening with' van te maken. Nu sprong het van de hak op de tak en zat er in combinatie met de beroerde geluidsmix te weinig rust in de muziek om er een avond lang plezier aan te beleven.

Concert: Fun Lovin' Criminals. Gehoord: 22/4 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: vanavond (uitverkocht).

    • Jan Vollaard