Psychiatrie 2

In de afgelopen decennia zijn de opvattingen over de zorgverlening en de opvang van psychiatrische patiënten veranderd. Vroeger was het gebruikelijk dat deze mensen zo veel mogelijk opgenomen werden in ziekenhuizen en inrichtingen. Tegenwoordig duurt een opname zo kort mogelijk en gaan patiënten zo snel mogelijk weer zelfstandig wonen, met ambulante zorg. De achterliggende filosofie is dat mensen met een stoornis (fysiek, geestelijk of verslaving) zoveel mogelijk in de gewone maatschappij moeten kunnen leven.

Op allerlei fronten lopen we in Rotterdam nu echter tegen de – vaak negatieve – gevolgen van deze beleidskeuze aan. De kwaliteit van zowel het leven van de patiënt, als van zijn omgeving wordt aangetast. Vaak wordt dergelijk verstorend gedrag veroorzaakt of versterkt door angsten die het gevolg zijn van het dagelijks leven in de maatschappij.

Niet zelden treden verslavingsproblemen, dak- en thuisloosheid, criminalisering en misbruik op. Voor deze zogenoemde dubbele-diagnosepatiënten (mensen met verslavingsproblemen en een psychische stoornis) is eigenlijk geen goede hulpverlening en opvang beschikbaar. De grenzen van de extramuralisering zijn bereikt en overschreden. Verregaande extramuralisering in de psychiatrische zorg leidt te vaak tot ongelukkige burgers, gefrustreerde hulpverleners, overlast en extra kosten.