Psychiatrie 1

Petra de Koning mixt een authentieke reportage over een Haags sociaal pension terloops met een slecht gefundeerd artikel over vermaatschappelijking. `Het huis met de dolende geesten' (M, 7 april).

Ze concludeert, tussen de regels door, dat vermaatschappelijking maar niks is. Op tendentieuze toon schetst ze bovendien een beeld van het dappere individu versus het onmenselijke systeem. In dat systeem werken louter onwillige, ongemotiveerde en ongeïnteresseerde hulpverleners terwijl het individu ondanks allerlei ellende juist volhoudt en het goede laat overwinnen.

Ze vergeet hoe het er tientallen jaren toeging in de psychiatrische ziekenhuizen. Dat mensen jaren in isoleercellen doorbrachten, in dwangbuizen zaten en gedwongen allerlei activiteiten moesten verrichten. Dat machtsmisbruik door hulpverleners in die mooie duinen en bossen vaak voorkwam. Ze vergeet dat `werk' vaak het eindeloos in elkaar prutsen van knijpers betekende tegen een loon van een paar gulden per week. Ze vergeet dat de buitenlandse vermaatschappelijking meer dan eens gepaard ging met aanzienlijke investeringen in maatschappelijk geïntegreerde zorg en dat er vooral in Italië veel bereikt is.

Ook vergeet ze dat negen van de tien hulpverleners het vak ingaan omdat ze interesse hebben voor en betrokkenheid voelen met psychiatrische cliënten. Dat deze hulpverleners misschien motieven hebben om de beheerder van het pension `te betrokken' te vinden. Dat ze bepaalde ervaringen met mensen hebben en het daarom mogelijk niet hun taak vinden om `ze in hun kamer op te zoeken'.

De Koning vergeet het ze te vragen of vermeldt hun motivatie niet. Wat ze niet vergeet is het dappere individu uit te laten leggen waarom hij soms een van zijn gasten een klap geeft. Dat hulpverleners een hoop dingen die deze pensionbeheerder doet wettelijk helemaal niet mógen doen, vergeet ze ook. Laat staan om te vermelden dat ze dat misschien graag wel zouden willen mogen.

    • Bauke Koekkoek
    • Sociaal-Psychiatrisch Verpleegkundige