Doodswens

De buitenlandse woede over de Nederlandse euthanasiewet is even heftig als de internationale afkeer van de Amerikaanse doodstraf. De wereld luistert mee naar mevrouw Borst over de pil die vermoeide bejaarden misschien kunnen innemen om te sterven. Afgrijzen in Duitsland, opwinding op CNN, de banvloek uit Rome.

In Amerika woedt een debat over Timothy McVeigh die ter dood wordt gebracht wegens zijn verwoesting van een federaal kantoorgebouw in Oklahoma. Zijn wens om niet in hypocriete verborgenheid maar voor de televisiecamera's heen te gaan, is deels verhoord. Bekenden, getuigen en familieleden mogen het volgen via een gesloten tv-circuit. Een half openbare executie, euthanasie niet langer in het geheim maar controleerbaar door een wettelijke regeling. Daar houden de parallellen op.

Massamoordenaar McVeigh krijgt geen medelijden. Door openbaarheid van zijn executie wil hij aanhangers werven voor zijn verknipte denkbeelden. Als martelaar zou hij sterven en de beelden zouden via internet rondgaan. Ook zonder rechtstreekse uitzending is de executie wereldnieuws.

De levensvermoeide bejaarde gaat in stilte heen. Had hij de moed verloren of kwam het doordat hij door iedereen was vergeten? We zijn zelden zeker, net zomin als we zeker zijn van de schuld van ter dood veroordeelden.