Trouw met me

Ik loop samen met mijn hond langs verzorgingshuis `Sint Jacob' dat zich tegenover Artis bevindt. Een prachtige plek, tussen de dierengeluiden, waar je je laatste jaren kunt slijten. Ik zou daar misschien alvast een kamertje moeten reserveren voordat mijn generatiegenoten en masse de kamers bezetten.

De lentezon voelt warm aan. In het parkje verderop zit een vrouw in een rolstoel. Haar haren zijn zilvergrijs en dun. Ze staart me aan. Het vel van haar gezicht en handen ligt als banen stof over elkaar gedrapeerd. Op een bankje naast haar zit een verpleegster. Ik groet beiden en loop met mijn hond op hen af.

Je doet zoiets, denk ik, uit medeleven – een hond leidt even af.

Ze kijkt me strak in de ogen aan, reikt naar voren en zwenkt met haar arm. Ze wil me beet pakken en ik geef haar een hand. Met haar andere hand klemt ze me stevig vast alsof ik haar laatste redmiddel ben.

,,Trouw je met me.''

Ze overdondert me. Mijn hond drukt zijn kop in haar schoot, maar voor hem toont ze geen enkele interesse. Ik ben haar uitverkorene.

,,Jij bent een mooie jongen, trouw met me!''

,,Dat zal helaas niet gaan mevrouw. Ik ben al getrouwd. Kijk maar.'' Nu hoop ik dat ze mijn hand loslaat om mijn trouwring te bekijken, maar ook daar heeft ze geen oog voor.

De verpleegster glimlacht naar me. Ik probeer mijn hand te bevrijden, maar ze houdt hem potig in de houdgreep. Ik voel me als een buit in de klauwen van een roofdier.

,,Ja meneer, deze dame is erg standvastig en laat niet gauw los. Ze is nog zo sterk als een os.''

Opnieuw probeer ik mijn hand te bevrijden. Het lijkt alsof ik in de tang ben genomen. Gevangen als een vis in een fuik.

,,Oké, ik trouw met u.'' Ze lacht. Even lijkt de starheid in haar ogen verdwenen. Haar hand ontspant zich. Ik masseer mijn vingers die pijnlijk aanvoelen en wens beide dames een fijne dag. De verpleegster knipoogt. We horen nog wel wanneer de bruiloft is niet?

,,Ik ga iets regelen. Tot ziens.''

Terwijl ik van hen wegloop, bedenk ik dat het toch wel aan de vroege kant is om me in het verzorgingshuis in te kopen. Vandaag voel ik me weer jong.

    • Méland Langeveld