Folklore

Philips is al lang Philips niet meer. Slechts de ouderen kunnen zich de term `gloeilampenfabriek uit het zuiden des lands' nog herinneren.

En wie weet er nog dat Philips de buitenwereld elk jaar weer verraste met een boekhoudkundige vondst om de cijfers wat op te vrolijken? Om de veelbezongen `valutaire tegenwind' het hoofd te bieden. En de traditie dat de vertrekkende president nog tot in lengte van dagen de raad van commissarissen mocht voorzitten is ook al lang in de bedrijfsarchieven opgeborgen.

Dankzij Boonstra. Hij verhuisde het hoofdkantoor van Philips naar Amsterdam, maakte een einde aan boekhoudkundige creativiteit en versperde Timmer de weg toen die voorzitter van de raad van commissarissen wilde worden.

Maar aan één traditie heeft Boonstra nog geen einde weten te maken. Namelijk aan de folklore dat vertrekkende of vertrokken Philips-presidenten binnen de kortste keren hun glans verliezen. Van Van der Klugt bleef weinig heel toen bleek dat hij in 1990 de financiële wereld voor het lapje had gehouden. En Timmer, redder van het bedrijf, had de Eindhovense deur nog niet achter zich dichtgedaan of zijn nalatenschap (Philips Media, Super Club, Polygram) werd afgebroken of verkocht.

En Boonstra zelf? Nog voordat hij formeel is vertrokken moet hij een winstwaarschuwing op de bus doen en toezien hoe zijn opvolger Kleisterlee het mes gaat zetten in de organisatie en zelfs Boonstra's troetelkind mobiele telefoons in de etalage zet.

Jammer voor hem dat een plaatsje in de raad van commissarissen niet meer tot de Philips-traditie behoort: dan had hij zijn nalatenschap en goede naam nog een beetje kunnen beschermen.

    • Erik van der Walle