Vader Arafat

Met enige verbazing las ik de column van de heer Bomhoff in deze krant van 7 april `Vader Arafat'. Dat Arafat geen lichtend voorbeeld is van democratie en `good governance' behoeft weinig toelichting. De economische malaise voornamelijk op zijn conto schrijven is echter onjuist.

Voerden Arafat en de Palestijnse Autoriteit wel een verantwoord beleid, dan had het overgrote deel van de 1 miljoen (Wereldbank, januari 2001) in armoede levende Palestijnen nog steeds onder het bestaansminimum geleefd, door het Israëlische economische wurgbeleid. Dit wurgbeleid werd al enige jaren toegepast vóór de afsluitingen van vorig jaar, die Bomhoff noemt.

De CIA heeft berekend dat mede hierdoor in de eerste drie jaar na Oslo de levensverwachting van de Palestijnen met bijna twee jaar is gedaald. Israël en de PA stoppen samen hun zakken vol door het uitknijpen van de Palestijnse burger. De schuld wordt gedeeld, maar ligt proportioneel veel meer aan de Israëlische kant.

De oproep tot veroordeling van Arafats regime en tot sympathie voor de Palestijnse behoefte aan democratie klinkt mij toch als een excuus voor het Israëlisch beleid en voor het niet nakomen van beloften en het niet tegemoetkomen aan legitieme Palestijnse behoeftes.

    • Lambrecht Wessels