GOEDE DOELEN

Namen: Jan-Willem Goslings (57); Hilda NieuwBeerta (58)

Burgerlijke staat: gehuwd, geen kinderen

Beroep: voormalig directeur van ABP en Centraal Beheer; galeriehoudster, wetenschappelijk onderzoeker en lerares.

Laten na: een Japanse prentenverzameling, een verzameling keramiek, een paar miljoen, `vergaard door Hollandse spaarzin'.

Hij: ,,Ik ben begin jaren tachtig begonnen met het verzamelen van Japanse prenten, Surimo, kleine zeer fijn gedrukte prenten. Om te pesten zei Hilde dat ze net zoveel keramiek ging verzamelen, maar dat is nooit zo gelukt.''

Zij: ,,Ik ben geen verzamelaar.''

Hij: ,,Ik wel. Ik koop om te kopen. Soms met stapeltjes tegelijk, die dan direct naar het museum gaan.''

Zij: ,,Eind jaren zeventig hebben we een testament opgemaakt. Niet dat we toen al veel hadden, maar de nalatenschap was iets wat je nu eenmaal regelt, vonden we. Als we kinderen hadden gehad, was alles waarschijnlijk automatisch naar hen gegaan. Nu moesten we iets bedenken.''

Hij: ,,Onze broers en zussen kwamen niet in aanmerking.''

Zij: ,,Die verdienen hun eigen geld.''

Hij: ,,We hebben gekozen voor drie doelen: een cultureel, een humanitair doel en de natuur. Denk dan aan organisaties als Artsen zonder Grenzen en Natuurmonumenten, stabiele instellingen, waarvan verwacht mag worden dat ze nog wel een tijdje meegaan.''

Hij: ,,Het Rijksmuseum heb ik later in mijn testament opgenomen. Op een gegeven moment dacht ik: waarom geef ik het geld pas als ik dood ben? Dan heb ik er zelf geen plezier meer aan en als ik schenk via een fonds op naam, kan ik het nog aftrekken van de belasting ook. Kan ik nog meer nalaten. Daarbij kwam: de prenten lagen hier maar in een kluisje. Dat ze in het Rijksmuseum belandden, is een erkenning van de verzameling. Het is ook leuk iets achter te laten in deze wereld.''

Zij: ,,Ieder mens wil uiteindelijk onsterfelijk zijn. De meeste mensen willen daarom kinderen, maar je kan ook op een andere manier jezelf overleven.''

Hij: ,,Door iets na te laten waarvan je denkt: ik heb iets gedaan wat de moeite waard is.''

Zij: ,,Nee hoor, zelf heb ik dat niet met mijn keramiek. Het gaat wel naar Museum Princessehof in Leeuwarden. Als ze het hebben willen tenminste. Anders moet het maar naar de fancyfair. We hebben een executeur-testamentair aangewezen die dat mag regelen. Je kunt ook met warme hand weggeven aan vrienden, met een briefje onder op de vaas. Maar dat is ook zoiets: de ene dag zijn het vrienden, 's anderendaags niet.''

    • Chris van de Wetering