Ik ben de eerste beatzangeres

Trix Boelen: ,,Af en toe ben ik me toch een idioot! Ik ga dan met goudverf uit de spuitbus spuiten, zo van: `Daar zit een lichtplek op de vloer, zo'n zonnestukje, daar moet ik even een raampje van maken.' En als de zon dan weg is, en ook dat stukje licht, zit er wel een verfvlek op de vloer en dan denk ik: O, wat nu?

,,Het is jammer dat je het benefietconcert hebt gemist. Ik zong `Rock my Plimsoul' van Jeff Beck. Mijn verlegenheid van vroeger was ik helemaal kwijt. Ik ging als een trein over het podium. Heerlijk! Johnny Kendall, De Maskers, Mokum Beat Five, Willy and the Giants – ze waren er allemaal. Al die bands die net als ik ooit zijn begonnen in het `Kraaiennest'.

,,Het gekke is, ik had als kind nooit dat ik dacht van ik wil zingen. Helemaal niet! Van mijn ouders kreeg ik een gitaar. Een mooie witte gitaar. Op de pof. Ik mocht ook les nemen. Ik leerde liedjes spelen en zingen en ging samen met een buurmeisje optreden. Iemand heeft mij toen opgegeven voor de Nederlandse Cliff Richard-verkiezing. Ik kreeg een brief en toen moest ik wel en ik won. Er was een mijnheer in het publiek die zei: `Jij moet in een band'. Hij was de manager van The Paramounts. `Je moet daar en daar zo laat zijn dan kan je kennis maken'. Dus ik erheen en daar zag ik voor het eerst Duco, de sologitarist. Ik keek hem aan – niet dat ik hem nou zo'n leuke jongen vond, helemaal niet! Maar er was iets. Ik dacht: Die ken ik, die ken ik al. En dat is een eigen leven gaan leiden. Ik was hartstikke verslingerd en ik ging dat helemaal cultiveren. Tijdens optredens ging ik die liedjes helemaal op hem baseren. Ik zong als het ware voor hem. Zijn verkering ging uit door mij en later ook zijn ondertrouw met een ander meisje. Met de andere gitarist heb ik ook iets gehad en, veel later, met de bassist.

,,De band draaide overigens als een trein. Elke week twee of drie optredens. En toen werd het Trix and the Paramounts.

,,We werden ontdekt door `Tineke'. `Jullie moeten bij Phonogram een plaatje maken'. Maar we speelden van die stevige dingen, en daar konden ze niks mee. We moesten Nederlands doen. Eigen nummers. Als ik het nu hoor, dan denk ik: `Wat vreselijk.' Ik vind het jammer dat ik toen niet al zei: `Ik doe alleen wat ik zelf wil. Wil iemand van mij een discozangeres maken met leren pakjes aan? No way!' Maar ja, ik was zeventien.

,,Ik was vroeger verschrikkelijk verlegen. Ik stond als een soort randdebiel op het podium, echt waar. Ik had een stem waarvan mensen kennelijk dachten: Wat interessant. Maar van binnen. Ik dronk niet, dus ik kon mezelf ook geen moed indrinken.

,,We konden er niet van leven. Wat kreeg je nou helemaal voor zo'n avond? Tweehonderdvijftig gulden. Met z'n vijven. Daar ging de benzine voor het busje nog af. Ik zat op de detailhandelschool. Voor de muziek ben ik uiteindelijk na twee jaar van school gegaan.

,,In 1965 stonden we met de Fouryo's en André van Duin in het voorprogramma van de Rolling Stones in het Kurhaus. Ik heb het er nooit over, het raakt mij niet! Ik kan er niks mee. Een hoogtepunt? Nou ja, ik voel dat niet zo. Als mensen vragen van: `Noem eens iets bijzonders op' dan zeg ik: `Nou misschien dat dan.'

,,Trix and the Paramounts heeft zes jaar bestaan. Met de gitarist en mij ging het maar niet over. Er bleef zo'n spanning tussen ons dat het gewoon vervelend werd. Toen ben ik eruit gegaan. Vervolgens een hele poos niets en toen heb ik de band heropgericht. Dat werd Trix & ? oftewel Trix en de Vraagtekens. Vervolgens werden we Trix on the Hill en dat werd later Telephone. Het beattijdperk was toen al voorbij.

,,Na de Paramounts ben ik getrouwd. Ik heb nog meegedaan met `Telephone' tot ik zes maanden zwanger was. Ik ben een poosje helemaal gestopt met zingen maar ik miste de uitlaatklep, dus ik werd gestresst, had veel ruzies. Allemaal narigheid. Totdat een buurvrouw tegen me zei: `Trix, je moet een keer meegaan naar `Kapitein Zeppos'. Daar speelt een band, je mag je opgeven en dan mag je zingen.'

,,Ik ben gaan kijken en dan kreeg je een formulier aangereikt: `Wat wil je zingen?' Ik dacht: `Laat me alleen' van Rita Hovink, dat ga ik zingen. Ik kreeg daarop zo'n respons dat ik de volgende maand weer meedeed. En weer en weer. En dan krijg je de smaak weer te pakken. Ik heb de bandleden allemaal weer opgebeld van: `Laten we weer eens keer gaan eh rommelen.' Vervolgens zijn we weer een paar jaar Trix and The Paramounts geweest, met redelijk veel werk. Dat was zes of zeven jaar geleden.

,,Drie jaar geleden hebben ze me zonder dat ik het wist uit de band gezet en vervangen door een jonger iemand. Ik las het zelf in de krant: `Band zoekt zangeres.' Ik was ziek. Longontsteking. Mijn broer was overleden. Ik had relatieproblemen. Toestanden met de vader van mijn zoon. Nou ja, het geijkte verhaal. Alles down, alles klote. Die band was eigenlijk nog mijn houvast. Ze hebben zich nooit verontschuldigd. `Je was nergens te bereiken', zeiden ze. Het was een doodklap. Heel lang ben ik ingestort geweest. Alleen maar ellende. Zo dat je ieder ochtend dacht: Gadverdamme, weer een dag.

,,Maar die andere zangeres was geen succes. `Ze had geen seks-, drugs- en rock-'n-rollgevoel', hoorde ik later. Dus uiteindelijk ging de bassist er uit, daarna de drummer, en vervolgens de gitarist. Dat was het einde van de `Paramounts.'

,,Ik ben nu bijstandsmoeder, maar ik heb ook nooit de opzet gehad om met muziek rijk te worden. Het enige wat ik wil is weer een band, ik wil absoluut weer een band hebben, en dan noem ik hem gewoon TRIX. Dat is handig, kort, basta. Ik wil weer een keer in Paradiso staan. Ik wil absoluut weer dat podium op. Ik moet, ik moet! Ik was de eerste beatzangeres. Ja. Ach, het maakt me verder geen ene moer uit, want ik ben nu de laatste.''