De haat tussen LeMond en Hinault

Greg LeMond is na zeven jaar terug in het wielerpeloton. Hij is woordvoerder en fietsleverancier van een Amerikaanse wielersponsor. Gisteren was hij in Amsterdam.

Een hoge functionaris van het Amerikaanse communicatiebedrijf Viatel houdt een wervend praatje over de expansiedrift van de wielersponsor, maar zijn toehoorders hebben meer belangstelling voor de kleine man aan zijn linkerzijde. Greg LeMond. Tweevoudig wereldkampioen. Drievoudig winnaar van de Tour de France. In de bloei van zijn loopbaan geveld door een schot hagel, afgevuurd door een zwager die hem tijdens de jacht voor een kalkoen aanzag.

,,Zonder dat ongeluk had ik de Tour vijf of zes keer kunnen winnen'', vertelt LeMond veertien jaar na zijn langdurige herstelperiode. Hij is nooit meer op zijn oude niveau gekomen, ook al won hij nog twee keer de Tour en één keer de wereldtitel. Grijnzend vertelt hij over zijn eerste zege in de Tour van 1986, toen zijn Franse ploeggenoot Bernard Hinault als eerste renner in de historie voor de zesde keer de Franse ronde kon winnen.

,,Wij haatten elkaar tot op het bot, maar de buitenwereld mocht dat niet weten'', verklaart LeMond de schijnheilige omhelzingen op Alpe d'Huez, waar de rivalen hand in hand over de eindstreep reden. ,,De afspraak was dat Hinault voor mij zou rijden. Heel Frankrijk wilde dat hij ging winnen. Ik werd paranoïde. Ik ging zelfs foto's maken van de dopingcontroles. Ik wilde bewijzen hebben voor mijn onschuld. Toen mijn fiets brak in de tijdrit, verdacht ik de Fransen van sabotage.''

De eerzucht valt van zijn gezicht af te lezen. Witte tanden, blauwe ogen, grijze haardos. Het tanige lijf vertoont neigingen tot corpulentie. ,,Daarom worden renners op straat weinig herkend. Ze zijn eerst vel over been, later krijgen ze een buikje'', zegt de 39-jarige eigenaar van een fastfoodketen die ook als renner graag hamburgers at.

Zijn alternatieve voorbereiding werd met argusogen gadegeslagen. Hij besteedde veel tijd aan skiën, golfen en vliegvissen. Zijn Belgische voorganger Eddy Merckx hekelde z'n vermeende luiheid. LeMond: ,,Ik moest door het ongeluk m'n seizoen anders indelen. Ik had niet meer de kracht om het hele jaar goed te presteren. Vóór mijn ongeluk reed ik goede uitslagen in de klassiekers. Hoewel ik toen nog te jong was om te winnen.''

Hij is nu fabrikant van racefietsen. De renners van de ploeg Mercury-Viatel rijden op zijn materiaal. Verder reikt zijn invloed niet. Hij wil met zijn Nederlandse vriend en oud-ploeggenoot Johan Lammerts een eigen formatie samenstellen. Het contract met Mercury kan elk moment ontbonden worden. ,,Ik regel de zaken graag op mijn manier'', zegt de oud-renner die het triatlonstuur in het peloton introduceerde. ,,Het Europese wielermilieu is conservatief. Dat heeft positieve en negatieve kanten. De charme van Parijs-Roubaix mag nooit verloren gaan. Aan de andere kant is het vreemd dat ik mijn sponsor geen informatie kon verschaffen hoe de organisatie bij andere ploegen in elkaar steekt. You don't believe it.''

LeMond belooft zijn gehoor geen ploegleider te worden. ,,Anders vraagt mijn vrouw echtscheiding aan. We hebben volgens haar lang genoeg in Europa gewoond'', zegt de man die op 19-jarige leeftijd naar België verhuisde. Hij begon op een flat zonder verwarming en werd later een van de eerste wielermiljonairs. Hij besloot zijn carrière in mineur. ,,Ik heb de laatste vier jaar niks meer gewonnen. Ik mis het fietsen in the painful way.''

LeMond wijt die matige resultaten aan de loodvergiftiging als gevolg van de hagelkorrels die in zijn lichaam bleven zitten. Hij noemt niet de introductie van het eiwithormoon EPO als een mogelijke oorzaak van zijn matige resultaten. ,,EPO heeft een hoop ellende veroorzaakt. Het peloton bestond uit twee delen. Er werden snelheden van zeventig kilometer per uur bereikt. Als ik op de teller keek, kon ik m'n ogen niet geloven.''

Maar hoe zit het dan met de uitspraak van zijn oud-ploeggenoot Eddy Planckaert, die een paar jaar geleden een link legde tussen het wondermiddel EPO en het wonderbaarlijke herstel van LeMond in 1997. Op charmante wijze pareert hij de aanklacht. ,,Mijn hematocrietwaarde is nooit boven de 45 geweest'', verwijst hij naar de maximum toegestane waarde van vijftig. Een hogere waarde kan duiden op het gebruik van EPO. Met een kwinkslag besluit hij het gevoelige onderwerp. ,,Mijn vader zit boven de vijftig. Hij woont op tweeduizend meter hoogte.''