Zee van stampende ritmes

Het London Calling-festival is opgezet om jong, amper ontdekt `britpop'-talent onder de aandacht te brengen. Met de implosie van dat genre zijn niet alleen de stilistische, maar ook de geografische grenzen van de programmering opgerekt. Zaterdag werden beide podia van Paradiso bevolkt door bands uit onder andere de Verenigde Staten, Denemarken, Schotland en Engeland.

Dat Lift To Experience uit Texas komt, wil het trio wel weten: de zanger-gitarist droeg een cowboyhoed, de bassist een baard en voor op het podium stond, heel smaakvol in deze tijden van mond- en klauwzeer, een koeienschedel. De groep grossierde in breed uitwaaierende gitaarpartijen op bezwerende tempo's, die aanvankelijk imponerend overkwamen. Het gebrek aan fatsoenlijke zanglijnen brak de groep echter op. De aanstellerige Amerikaanse zangeres Sandy Dillon deed in hoekige, bluesy songs. De buitenissige instrumentatie van haar uitstekende band met onder meer theremin en viool deed de gedachten afdwalen naar Tom Waits. Beide Amerikaanse acts waren wel buitenbeentjes in het programma, waarin de per drumcomputer en synthesizers geserveerde jaren-tachtig-invloeden niet van de lucht waren. Op grond van het aantal bewuste of onbewuste citaten uit hun monsterhit Blue Monday kon je gemakkelijk de conclusie trekken dat New Order de meest invloedrijke band van dat decennium was.

Bij Superheroes gingen die stampende drumcomputers gepaard met een opzwepende, androgyne zanger, maar de opwinding die zijn bescheiden strip-act veroorzaakte, woog niet op tegen de flinterdunne kwaliteit van de nummers. Ladytron stond erbij als het bastaardkind van Kraftwerk en Abba: twee vrouwen achter minieme keyboards vooraan op het podium, twee druk met knoppen en toetsen in de weer zijnde mannen daarachter. Muzikaal gesproken snijdt die vergelijking ook nog enig hout, al vielen de dames met hun beperkte zangcapaciteiten flink door de mand en bleken de rigide drumcomputerpartijen volstrekt verstoken van enige vorm van funk. De in aanleg brave liedjes van Snow Patrol kregen reliëf door een flink scratchende dj, geen alledaagse en ook geen ideale combinatie. De warmbloedige liedjes van I Am Kloot werden consequent in zittende positie uitgevoerd. Opwindend is anders, maar in deze zee van stampende ritmes en suizende synthesizers was het bescheiden trio wel weer een verademing.

Festival: London Calling. Gehoord: 14/4, Paradiso, Amsterdam.

    • Jacob Haagsma