Libero met een lief gezicht

Schonkig werd zijn gestel wel genoemd. Omdat de structuur van zijn lijf een grove en stijve indruk maakte. Niet dik, maar gewoon iets meer Hollands dan Hollands. Op jonge leeftijd al – hij was nog geen twintig – zag hij er uit als een jonge man die snel zou uitgroeien tot een oude man. Een jongen met zo'n stijf lijf en zo'n trage motoriek zou nooit een voetballer met internationale allure worden, meende men twintig jaar geleden.

Ronald Koeman speelde al voordat hij de leeftijd van een routinier had bereikt libero. Het was een rol die op bijzondere talenten als Beckenbauer en Baresi na vooral werd vervuld door voetballers op leeftijd die op basis van inzicht hun afgenomen snelheid konden camoufleren. Dat Koeman al op jonge leeftijd van het middenveld naar deze luie positie werd gedreven, wakkerde het idee aan dat hij te kort kwam om een groot voetballer te worden. Grote voetballers speelden op het middenveld of beter: in de voorhoede.

Mogelijk dat Koeman juist omdat hij al zo vroeg deze 'oude-mannen-rol' vervulde, een van 's werelds beste vrije verdedigers werd. Zijn inzicht en leiderscapaciteiten – wel of niet aangeboren – brachten hem van FC Groningen via Ajax en PSV naar Barcelona en ten slotte in zijn nadagen naar Feyenoord. Over zijn traptechniek – de vaardigheid over grote afstand de bal nauwkeurig te verplaatsen en de vaardigheid de bal uit stand van pakweg twintig meter nauwkeurig in de voor de doelman onbereikbare hoek te schieten – zijn zelfs wetenschappelijke verhandelingen geschreven. Het zijn de talenten die Koeman uiteindelijk toch tot een voetballer met internationale allure maakten.

Hij werd met het Nederlands elftal Europees kampioen, hij won met PSV en Barcelona de Europa Cup voor landskampioenen en hij won landstitels. Hij was meer nog dan zijn broer Erwin en zijn vader Martin de trots van zijn familie. Hij was de lieveling van de fans van Barcelona, die hem `sneeuwvlokje' noemden omdat hij mooi wit haar en een lief gezicht had. En hij was de beste leerling uit de klas van Johan Cruijff, met wie hij in Barcelona kon lezen en schrijven.

Wat Koeman zo bijzonder maakte, was zijn nuchterheid. Zelden verloor hij de realiteit uit het oog. Alleen wanneer hij bij Barcelona op de reservebank moest zitten, spuwde hij zijn gal – mede beïnvloed door teamgenoot en vriend, de heetgebakerde Bulgaar Stoitsjkov. Nog altijd is hij in Barcelona geliefd, een icoon aan de wand van Nou Camp.

Dat hij na zijn indrukwekkende carrière trainer zou worden, heeft niemand verbaasd. Dat na een stage bij Barcelona Vitesse zijn eerste club zou worden, wekte daarentegen verwondering. Maar goed, de grote beloften en ambities van de toenmalige Vitesse-voorzitter Aalbers hebben meer mensen in verwarring gebracht. Geheel in stijl riep de voetbalpers in koor nadat Koeman met Vitesse op weg leek Nederland te veroveren, dat 'sneeuwvlokje' voorbestemd was Cruijff en Van Gaal op te volgen als een door God gezonden trainer. Koeman? Een wereldtrainer.

Maar Koeman is nog geen wereldtrainer. Hij is nog geen trainer van een wereldclub, hij traint nog geen wereldvoetballers en hij heeft nog niet de ervaring van een wereldtrainer. Ronald Koeman (38) is trainer op basis van zijn autoriteit als speler. Hij is nog de libero, die ver achter de verdediging vertrouwt op het inzicht en op de traptechniek waarmee hij zich uit benarde situaties bevrijdt. Hij is nog niet de grote leider. Hij gedraagt zich nog te stoer om voor een wereldtrainer door te gaan. Maar mogelijk is Vitesse van nu de beste leerschool op weg naar een functie als bondscoach.

    • Guus van Holland