Condoleances voor uw kat

Condoleancekaartjes voor huisdieren zijn in trek. `Dierenartsen bestellen er eerst tien, maar komen altijd terug voor meer.'

In 1994 is dierenarts Hans Terwee uit Weesp ,,eerst heel voorzichtig'' begonnen met het versturen van condoleancekaartjes aan mensen wier huisdier was overleden. ,,In het begin stuurden we alleen aan de gevallen waarbij we zelf bij wijze van spreken mee stonden te huilen, maar later hebben we, door de vele positieve reacties, besloten om iedereen een kaartje te sturen. Mensen bellen om te bedanken of sturen ons zelfs bloemen en flessen wijn.''

Terwee kende het verschijnsel uit Amerika. ,,Eerst vroeg ik me af of we dat nou wel moesten doen, of Nederlanders er niet te nuchter voor zouden zijn.'' Inmiddels is hij helemaal om, ook de eigenaren van een overleden cavia kunnen op een kaartje rekenen van zijn praktijk.

Volgens gezondheidspsychologe Nienke Endenburg, die verbonden is aan de Universiteit Utrecht en zelf condoleancekaartjes uitgeeft, is er een duidelijke toename te zien in het versturen van de kaartjes. ,,Sinds wij vier jaar geleden begonnen, hebben dierenartsen er zo'n 25.000 bij ons besteld. Ze beginnen meestal voorzichtig met tien kaartjes, maar komen altijd terug voor meer.''

Endenburg is zelf kaartjes uit gaan geven en organiseerde een ontwerpwedstrijd. ,,Op bestaande kaartjes uit het buitenland stonden hele voorgedrukte verhalen zodat je alleen nog op de stippellijntjes de naam van het dier in hoefde te vullen. Dat zou hier niet gepikt worden.'' Maar ook niet alle Nederlandse inzendingen vielen bij haar in de smaak. ,,Sommigen waren zo zoet dat de vullingen ervan uit je kiezen knapten.'' Op een goed kaartje moet volgens de gezondheidspsychologe iets staan dat herinnert aan het overleden huisdier. ,,Daarom hebben wij kaartjes met pootafdrukken van honden en katten. En er moet ruimte zijn voor de arts om iets persoonlijks te schrijven.''

Niet alle dierenartsen doen mee aan het versturen van kaartjes. ,,Als je het mij vraagt, is het allemaal een beetje commercieel'', zegt dierenarts Rinske Veenstra uit Maastricht. ,,Wij besteden liever heel veel tijd en persoonlijke aandacht aan de euthanasie dan dat we zomaar iedereen achteraf een kaartje sturen. Je weet toch niet of dat wel bij iedereen goed valt.''

Volgens Nienke Endenburg zit het rouwen om dieren nog `enorm in de taboesfeer'. ,,Ik begeleid als psychologe één à twee keer per week de eigenaren van huisdieren bij euthanasie. Ik merk dan dat mensen het een enorme opluchting vinden dat ze serieus genomen worden. Rouwen om huisdieren zou het toppunt van decadentie zijn, maar de oude Egyptenaren namen al de moeite om hun dode huisdieren te mummificeren.''

Dat het rouwen om huisdieren niet door iedereen wordt begrepen, beaamt Dirk Spil, wiens veertienjarige hond juli vorig jaar overleed. ,,Het doet nu nog pijn, maar mensen zonder huisdieren kunnen dat niet begrijpen.'' Spil voelde zich zeer gesteund door het condoleancekaartje dat hij van zijn dierenarts ontving. ,,Dat deed ons heel veel. Ik zal het nooit weggooien.''

Volgens Endenburg maken ook sommige boeren die nu getroffen worden door de mond- en klauwzeercrisis een rouwproces door. ,,Niet allemaal natuurlijk, maar sommige boeren die echt om hun dieren geven, hebben het oprecht moeilijk met hun dood. Het begeleiden van dit rouwproces doet de psychologe nog niet. ,,Maar als ze me bellen, sta ik er wel open voor.''

Endenburg heeft net weer een nieuwe serie condoleancekaartjes laten maken. ,,Sommige dierenartsen willen graag een extra kaartje omdat ze het tweede huisdier van een familie in moeten laten slapen.'' Dus ook een beetje klantenbinding, die betrokken kaartjes? ,,Jazeker.''

    • Merel Thie