Tweede plaats Van Bon biedt hoop

De eindsprint verloor hij op het nippertje van de Amerikaan George Hincapie, maar met zijn tweede plaats in de Belgische semi-klassieker Gent-Wevelgem bewees Léon van Bon dat hij klaar is voor de Hel van het Noorden. Zondag wordt Parijs-Roubaix verreden en die belangrijke klassieker is de 29-jarige Van Bon op het lijf geschreven.

De renner die na zeven dienstjaren de ploeg van Rabobank verruilde voor een tweejarig contract bij het Amerikaanse Mercury, neemt zich elk jaar voor te schitteren op de moordende kasseistroken in het noorden van Frankrijk. Dit jaar vormt daar geen uitzondering op. In zijn eerste jaar als prof onder de hoede van Jan Raas, in 1994 bij Wordperfect, reed Van Bon z'n eerste Parijs-Roubaix. Als laatste draaide hij het Vélodrome in Roubaix op. Hij won toen veel respect, omdat hij toonde dat hij een doorbijter was. In 1998 leverde hij in de helleklassieker de beste prestatie sinds Adrie van der Poel daar in 1986 tweede werd. Achter het Mapei-trio Ballerini-Tafi-Peeters was nummer vier Van Bon de beste van de rest, ondanks vier valpartijen onderweg.

Moest zijn landgenoot Erik Dekker zondag in de Ronde van Vlaanderen nog enkele millimeters toegeven op de verrassende Italiaanse winnaar Gianluca Bortolami, nu werd Van Bon na de eindsprint van een groep van vijf renners op de streep verslagen, door US Postal-renner George Hincapie. De Amerikaanse ploeggenoot van tweevoudig Tourwinnaar Lance Armstrong bleef de Nederlander aan het eind van de 215 kilometer lange koers enkele centimeters voor.

De Ronde van Vlaanderen reed Van Bon zondag wel uit, maar een rol van betekenis kon hij in die klassieker niet voor zich opeisen. ,,Zondag was ik goed tot 220 kilometer (de eindstreep in de Ronde van Vlaanderen ligt op 269 kilometer, red.), vandaag was het 215 kilometer.'' `Vlaanderens mooiste' heeft hij nu in de benen en gisteren heeft hij snelheid opgedaan in Gent-Wevelgem. De kampioen van Nederland beschouwt dat als een ideale basis voor komende zondag. Over zijn kansen is hij voorzichtig. ,,Dan is 't weer een heel stuk zwaarder en langer.''

Na de eerste doortocht op de Kemmelberg, op ruim zestig kilometer van de aankomst in Wevelgem, maakte Van Bon deel uit van een groep van veertien vluchters. Onder hen favorieten als wereldkampioen Romans Vainsteins en regerend wereldbekerhouder Erik Zabel, die voor een paar heuvels in een parkoers zijn hand niet meer omdraait. Toch behoorde de Duitser, maar ook Vainsteins, tot de renners die moesten passen toen de Belg Nico Mattan op negentien kilometer van de finish uit de groep demarreerde.

In deze beslissende ontsnapping kreeg Mattan een kwartet collega's mee: Van Bon, Hincapie, Zabels land- en ploeggenoot Wesemann en de Let Piziks. In de straten van Wevelgem ging Piziks al vroeg, op ongeveer 600, 700 meter voor de streep, de sprint aan. Wesemann reageerde, vervolgens Mattan, wiens wiel Van Bon gekozen had. De Nederlander leek op de overwinning af te stevenen, maar wat hij vreesde gebeurde ook. ,,Ik verwachtte George naast me. Hij kwam en was net iets sneller.''

Een vergelijking met de manier waarop zijn oud-ploeggenoot bij Rabobank Dekker de sprint in de Ronde van Vlaanderen verloor, achtte Van Bon niet op zijn plaats. Belangrijk verschil: Dekker gaf zichzelf geen kans op de zege en rekende zich bij het aangaan van de eindsprint al tot de verliezers, terwijl Van Bon zich gisteren op het laatste rechte stuk als een belangrijke kandidaat voor de overwinning beschouwde. En zoals zondag Adrie van der Poel de laatste winnaar van de Ronde van Vlaanderen bleef, in 1986, zo kan Gerrit Solleveld zich weer een jaar de laatste Nederlandse winnaar van Gent-Wevelgem noemen. In regen en ijzige kou zegevierde hij in de editie van 1989. In een sprint à deux rekende Solleveld af met de Engelsman Sean Yates.

Van Bon meende dat hij met zijn tweede plaats een geslaagde proeve van bekwaamheid had afgelegd. Dat resultaat zorgde voor ,,meer duidelijkheid'' voor Parijs-Roubaix, zei de man die in dure dollars wordt betaald. ,,Ik denk dat de jongens gemotiveerd zijn om me over de eerste kasseistroken te brengen.'' Zijn belangrijkste ploeggenoot, Peter van Petegem, stapte gisteren af. De Belg, van wie de nerveuze Van Bon leerde in de koers de rust te behouden, haakte vorige week grieperig af in de Driedaagse van De Panne en voltooide na twee keer vallen en opstaan ook de Ronde van Vlaanderen niet. In tegenstelling tot Van Bon lijkt Van Petegem niet klaar voor Parijs-Roubaix. Dat maakt het antwoord op de vraag wie zondag als kopman door `de hel' trekt alleen maar eenvoudiger.

Van Bon verliet Rabobank omdat na zeven jaar het vuur gedoofd was, zei hij in een vraaggesprek met het Belgische wielertijdschrift Cyclosprint. ,,De spanning was uit de relatie, de motivatie was er niet meer.'' Dat gevoel was wederzijds. In de Hel van het Noorden kan Léon van Bon het vuur weer doen oplaaien. Zijn ploeg Mercury is nog niet zeker van deelname aan de Tour de France. Ze hoopt een wild card te bemachtigen.