`Rockers luisteren niet'

Na een aantal chaotische cd's met zijn groep Royal Trux komt de Amerikaanse popmuzikant Neil Hagerty met een solo-cd. Hagerty laat zich inspireren door onder meer jazz. ,,Het werk van Miles Davis en Ornette Coleman kan rockmuzikanten een idee geven hoe hun muziek kan klinken als je echt naar elkaar luistert'', zegt Hagerty.

Met de groep Royal Trux maakte Neil Hagerty een stapel even chaotische als opmerkelijke platen, waarop de groep de rock-'n-roll opnieuw trachtte uit te vinden met behulp van invloeden uit country, blues en freejazz. Op zijn moederziel alleen volgespeelde soloplaat Neil Michael Hagerty voegt hij er bovendien nog wat folk aan toe.

Of Royal Trux nog bestaat? Neil Hagerty zou het niet durven zeggen. Dat is vreemd, want hij is een van de twee oprichters van die band en met de ander, zijn vriendin Jennifer Herrema, woont hij samen, op het platteland van Virginia. ,,Ik ben eruitgestapt, dat is alles wat ik weet. Ik had het gehad met die band, ik beleefde er geen lol meer aan. Moeilijk te omschrijven waarom.Ik weet niet of Jennifer ermee doorgaat, ze is vaker met die band op tournee geweest zonder mij. Misschien zijn ze zo wel beter af.''

Hagerty kent zichzelf. ,,Ik kan heel vervelend worden als ik in een band zit. Zeggen dat ik vliegangst heb, zodat ik niet mee op tournee hoef. Dan kan je beter weg wezen, dat heb ik met Pussy Galore ook gedaan. Die band maakte zijn beste platen zonder mij. Ik wou dat meer mensen die zelfkennis hadden en ernaar handelden. Aan de andere kant zijn er ook mensen die hun band te vroeg verlaten, zoals Peter Green deed met Fleetwood Mac en Syd Barrett met Pink Floyd.''

Hagerty en Herrema begonnen Royal Trux na Hagerty's kortdurende diensttijd in de New-Yorkse noisegroep Pussy Galore, waarin ook de later beroemde Jon Spencer zat. Hagerty's belangrijkste bijdrage aan de tumultueuze geschiedenis van die band was dat hij zijn bandgenoten overhaalde om het Rolling Stones-dubbelalbum Exile On Main Street integraal te coveren.

,,Dat was nou echt iets New-Yorks. Sonic Youth zou iets soortgelijks doen met The White Album van The Beatles. En omdat wij onszelf meer als rockers zagen, deden wij de Stones. Het moest natuurlijk ook een dubbelalbum zijn. En dat terwijl dat eigenlijk een van mijn minst favoriete Stones-platen is.''

Eind jaren tachtig, toen hij nog in Pussy Galore zat, begon Hagerty met zijn vriendin Herrema Royal Trux. Nu het bestaan van de groep is beëindigd, komt Hagerty met een solo-album, dat zijn volledige naam draagt: Neil Michael Hagerty. Een bizar album, vol vreemde songs die slechts lijken te beantwoorden aan hun eigen logica. Hagerty's vrije, expressieve gitaarspel krijgt er gezelschap van nogal schetsmatig ingespeelde elektronica.

,,Ik streefde naar nummers die hetzelfde effect hadden als de rituele volksmuziek uit de Appalachen-streek, de muziek van de baptisten daar. In plaats van echte drums gebruikte ik een nogal standaard techno-opzet, waar ik een boel, en ik bedoel een boel, gitaar overheen speelde. Het is vergelijkbaar met het eerste album van Royal Trux: we gingen aan de slag met de wortels van country en blues en keken welke kant die ontwikkelingen ook uit hadden kunnen gaan als het allemaal anders was gelopen. Het was goed om zo'n plaat eens helemaal alleen te doen en er de volledige verantwoordelijkheid voor te dragen, in plaats van me vervreemd te voelen als lid van een band.''

Live brengt Hagerty deze muziek met een complete band, die net als een beruchte bezetting van Royal Trux twee drummers zal tellen. ,,Met deze band wil ik ook een plaat maken. Ik heb wel iets met zo'n dubbele drum-bezetting. Je kunt meer doen met ritmes en het klinkt sterker. In Amerika heeft zo'n bezetting een bepaald stigma: de meeste mensen associëren zoiets met de hippiegroep The Grateful Dead. Terwijl Ornette Colemans Prime Time-band ook twee drummers had, en op On The Corner gebruikte Miles Davis een klein legioen aan slagwerkers.''

De invloed van jazzgroten als Davis en Coleman valt in Hagerty's werk niet altijd even gemakkelijk na te gaan. ,,Het is meer de geest, de inspiratie'', zegt Hagerty daarover. ,,Ik ben geen jazzmuzikant, dat zal ik ook nooit pretenderen, en ik verdom het om een soort fake-jazz te spelen. Maar Miles Davis had geweldige gitaristen aan boord, zoals John McLaughlin, Pete Cosey en later Mike Stern, die mijn gitaarspel mee gevormd hebben. De ideeën van Miles Davis en vooral Ornette Coleman spreken me evenveel aan als de fabelachtige interactie in hun muziek. Hun werk kan rockmuzikanten een idee geven hoe hun muziek kan klinken als je echt naar elkaar luistert. Rock is vaak ontzettend rechtlijnig. Zelfs een stel amateurs kan dat vermijden, als ze gewoon luisteren.''

Hagerty en Herrema delen een verleden van drank- en drugsmisbruik. ,,Ik gebruikte alles wat los en vast zat. Maar dat is tien jaar geleden, we doen er helemaal niks meer aan. Wat erg moeilijk is in het rock-'n-roll-circuit. Maar het blijft de mensen maar intrigeren. Dat en seks, weet je. In onze muziek heeft 't bepaald geen inspirerende rol gespeeld, hoogstens deden we veel langer over onze platen dan nodig was geweest.''

Neil Michael Hagerty (Domino WIGCD92P) is verschenen bij PIAS

    • Jacob Haagsma