OP SUBTIELE WIJZE

Naam: Wim Dik (62)

Beroep: hoogleraar ICT-management aan de Technische Universiteit Delft

,,Toen ik in militaire dienst zat, was daar een meneer die spoorbanen ontwierp. Hij tekende vellen vol met de meest complete complexen. Ik vond zijn werk heel knap en ging tijdens mijn lunchpauzes regelmatig bij hem langs. Op een gegeven moment begon ik ook banen te tekenen, ik vond de technische kant interessant. Die meneer kon dagen op een tekening zwoegen, om hem vervolgens weg te gooien. Het ging hem om het ontwerp, hij voerde zijn ideeën nooit uit. Dat heb ik ook. Het leuke aan het modelspoor vind ik bedenken hoe een baan het mooist loopt, berekenen wat voor bochten de trein moet maken en hoe de wissels moeten lopen. Die tekeningen uit mijn diensttijd heb ik jaren bewaard.

,,Ik heb het altijd heel erg druk gehad. Daarom heb ik jaren niet naar treinen omgekeken. Het had geen prioriteit. Ik ging liever zwemmen of lezen. Toen ontdekte ik het groot spoor: een type modelspoor in het formaat van de treinen in Madurodam. Ik vertelde mijn vrouw dat het mij leuk leek om zo'n spoor in onze tuin aan te leggen. Het leek mij een geweldige bezigheid voor als ik met pensioen zou gaan. Toen ik dat vorig jaar daadwerkelijk deed, werd mij gevraagd wat voor cadeaus ik wilde hebben. Ik had geen idee. Ik ben er niet de man naar om te zeggen `stort maar wat geld op de rekening van die liefdadigheidsinstelling'. Ik hou er niet van om mensen geld te laten doneren aan iets waar zij misschien zelf nooit geld zouden doneren.

,,Dus toen zei mijn vrouw: `vraag die spullen voor dat spoor dat je wilt aanleggen.' Ik was het zelf alweer vergeten, maar vond het een goed idee. Ik had verwacht dat ik wat rails en wat wagons zou krijgen, en dat had ik prima gevonden. Maar ik kreeg een halve schuur vol modelspullen. Van de Raad van Bestuur van KPN heb ik een enorme stoomlocomotief gekregen, dat vond ik een geweldig cadeau.

,,Ik heb nog geen tijd gehad om de baan aan te leggen. Ik ben wel aan het tekenen, berekeningen aan het maken. Daar gaat het mij om. Ik heb hier een schitterende tuin liggen, een echt Brabants landschap. Ik wil niet dat de baan een soort klein Madurodam van mijn tuin maakt. Dus moet ik de baan op een subtiele wijze aanleggen. Ik kan uren nadenken over hoe ik dat aan moet pakken. Van de lente krijg ik de kriebels. Ik krijg echt zin om nu in mijn tuin aan de slag te gaan. Ik verwacht dat het wel tien tot vijftien jaar duurt voordat de baan helemaal af is. Als de baan dan af is, zal ik er waarschijnlijk weinig naar omkijken. Dan is het speelgoed voor mijn kleinkinderen.''