In actie

Dinsdag demonstratiedag.

Bij het Centraal Station van Amsterdam hield zich tegen het middaguur een luidruchtig gezelschap op, vooral bestaande uit hoge en lage politiefunctionarissen. Zij hadden zich opgesteld bij een karretje dat twee reusachtige plastic poppen torste. De ene pop stelde een gemaskerde man voor die in het tasje graaide van de andere pop, een vrouw. `Beware of pickpockets' luidde een tekst. Enkele lagere politiedienaren overhandigden kaartjes met eeuwenoude waarschuwingen (`Houdt uw bagage altijd in het oog') in vier talen over zakkenrollers.

De hogere politiemensen onderhielden zich genoeglijk met elkaar en met een opvallende burger. Het bleek de heer André Testa te zijn, de omstreden directeur van het nog omstredener Amsterdamse Gemeentevervoerbedrijf (GVB). Testa moest een einde maken aan de chaos bij zijn bedrijf, maar Het Parool meldde onlangs dat de gemeente alweer van hem af wil.

Keek hij daarom zo chagrijnig? Het vlezige gezicht was grauw en vermoeid en het contrasteerde sterk met het kostuum dat krijste om aandacht: een geel-groen blokjesmotief met een oranje streepje erdoor. Gevoegd bij de puntige, bruine suède schoenen verschafte het geheel de directeur het uiterlijk van iemand, die de afgelopen nacht te lang had doorgehaald in een tweederangs stripteaseclub aan het Rembrandtplein. Zouden daar misschien zijn zakken zijn gerold en stond hij daarom hier ook als slachtoffer? Het leek een te gewaagde theorie.

Een fotograaf posteerde hem met de rug naar een van zijn trams een gefnuikte veldheer voor zijn troepen. Onwillekeurig vroeg je je af of de tram niet plotseling zou kunnen gaan rijden. Er gebeuren wel vreemdere dingen bij het GVB, en de leider schijnt niet in alle gelederen even populair te zijn. Gelukkig bleek de tram onbemand.

Wat deden al deze duurbetaalde functionarissen daar? De vraag was of hun sympathieke demonstratie annex campagne enige zin had. Zelfs in Amsterdam zijn er op een sombere dinsdagmiddag in april weinig toeristen.

Niets is vergeefser dan een actie die geen publiciteit krijgt. Nergens zag ik later beelden van de bijeenkomst bij het station. Het gold ook voor een demonstratie bij het Binnenhof in Den Haag, later op de dag. Een groepje veetransporteurs wees op hun vergeten lot: door de MKZ-crisis storten hun bedrijven volledig in. Zij mochten een petitie overhandigen aan wat parlementariërs, maar niemand lette verder op hen. Alle aandacht ging naar de massale demonstratie tegen de nieuwe euthanasiewetgeving die gelijktijdig in Den Haag werd gehouden.

De veetransporteurs hadden de verkeerde dag uitgekozen.

's Avonds zouden ze vermoeid thuiskomen, in Dedemsvaart of Doetinchem. Pas bij het zien van het Journaal zouden ze begrijpen waarom er niemand naar hen had omgekeken.

Hun lot was mogelijk nog vreselijker dan dat van André Testa.

    • Frits Abrahams