Spoorwegen 3

Enkele jaren geleden heeft een controller van de NS in een presentatie over kwaliteitszorg uitgelegd dat een machinist bij de NS per 8 feitelijk gewerkte uren een afstand van 183 km aflegt. Inderdaad: slechts 183 km. Dat betekent dat hij circa 3 uur ongeveer 60 km. per uur rijdt en de rest van de tijd, dus 5 uur, wacht hij op aansluitende treinen of rijdt mee op een andere trein om zijn volgende trein te bereiken omdat het rooster razend ingewikkeld is. Ingewikkeld omdat hij volgens afspraken met de vakbonden steeds een ander traject mag c.q. moet rijden. Ziedaar de kern van het conflict van het rondje om de kerk. De NS-directie wist dit al jaren maar heeft er nooit iets aan durven te doen. Niet de directie van de NS voerde de directie, maar de vakbonden. Het lijkt veel op het Gemeentelijk Vervoer Bedrijf in Amsterdam. Hulde voor de heer Huisinga, dat hij deze wantoestand durft te doorbreken. Niet alleen de vertragingen zullen hierdoor aanzienlijk minder worden, maar ook de efficiency van de NS is er bij gebaat. En dit leidt tot grotere stiptheid tegen lagere kosten voor de reiziger.

Begrijpelijk maar ook treurig dat de vakbonden op deze starre wijze vasthouden aan `verworven rechten'. Op de vrije markt zou de NS direct weggeconcurreerd worden door een bedrijf dat machinisten (en conducteurs) wel efficiënt inzet. Een besparing op personeelskosten van circa 50 procent lijkt zonder al te veel problemen mogelijk. Het tekort aan machinisten en conducteurs is meteen opgelost. (Bus)chauffeurs rijden ook steeds dezelfde routes. Wie dat te saai vindt, moet een andere baan zoeken. En als de veiligheid van conducteurs in het geding is, moet de NS of de politie daar maatregelen tegen treffen.